Hamburgers eten

In Nederland ben ik een poosje mystery-shopper geweest voor een bekende hamburgerketen. En als je je dan ook dagelijks bezighoudt met ouderen en gehandicapten, én je hebt gehoord dat er een menukaart in braille zou moeten zijn, ga je op zoek.

In Engeland is dat zoeken niet nodig, daar staat het uitbundig met een pictogram op de deur. Net als het feit dat een hulphond van harte welkom is.

De enige vraag die ik nog heb: hoe kom je daar dan achter als je blind bent, dat dat pictogram er staat? Moet je toch iemand bij je hebben die dat wel ziet, want het wordt (nog) niet voorgelezen. Maar als je het weet, kun je wel zelf de menukaart lezen, als je tenminste braille beheerst.

Dat zou nog wel eens een punt kunnen gaan worden in de toekomst. Ik heb mij door een blinde vriend laten vertellen, dat steeds minder blinden braille in de vingers hebben. Er wordt steeds meer voorgelezen door computers of speciale voorleesapparaten. En mensen die op latere leeftijd blind worden, nemen meestal de moeite niet meer om braille te leren.

Het is al weer een paar jaar geleden dat er door een groep blinden in Den Haag is gedemonstreerd omdat de subsidie voor de blindenbibliotheek zou worden afgeschaft. Reden: te weinig gebruikers.

Voor die stickers op de deur heb je ook geen braille nodig, maar wel iemand die kan zien dat die sticker op de deur zit. En dat is precies de reden, dat genoemde vriend het eigenlijk zonde van het geld vindt, zo'n menukaart in braille. Want iedere keer als er iets aan het menu verandert, moet er een nieuwe kaart gemaakt worden. En dat is veel ingewikkelder en dus duurder dan een gewone menukaart. Zo'n menukaart in braille moet van een gespecialiseerd printbedrijf komen en dat maakt hem extra duur.

Geldautomaat

Afgelopen week waren we even in een vestingstadje in Zeeuws-Vlaanderen, en daar had ik natuurlijk foto's moeten maken, maar heb dat niet gedaan (beetje dom).

Want wat daar opviel, was de hoogte waarop de geldautomaten waren ingebouwd. Niet zo extreem als op het plaatje, maar wel zo hoog dat er een mini-stoepje onder moest om als staand persoon van gemiddelde lengte geld te kunnen halen. Het stoepje was ook nog eens zo klein, dat de geldautomaat bijna tegen je buik aanzit, of dat je onbedoeld achteruit van het stoepje afstapt. Met een rollator of een ingewikkelder hulpmiddel onbereikbaar, dus onbruikbaar.

Waarom doen banken dit? Eén "idee" heb ik al gehoord van een bank: ramkraken. Maar zouden ze die in het buitenland dan niet hebben? In Frankrijk en Engeland kom je regelmatig (gewoon buiten) geldautomaten tegen die ook vanuit zittende positie goed te bedienen zijn. Dat wil zeggen dat je kunt lezen wat er op het scherm staat, want daarvoor moet je onder de juiste hoek naar het scherm kunnen kijken.

Een andere reden, die wel een béétje lijkt op het plaatje, is de indeling van de gevel waarin het ding geplaatst moet worden. Zo'n gevel heeft natuurlijk ooit een indeling meegekregen van de architect, en toen was er geen sprake van geldautomaten die er ooit later in moesten worden aangebracht. Kennelijk gaat dan de plek vóór de mogelijkheid voor iedereen om hem te gebruiken.....

De bank van de ideeën heeft wel laaggeplaatste automaten, maar die zijn dan binnen een kantoor, en dus dicht als het kantoor dicht is. Ook voor blinden en slechtzienden is binnen een goed idee bedacht: een geldautomaat die praat en de gebruiker zo begeleidt bij het geld halen.

Misschien kunnen de banken er toch nog eens over nadenken? We worden met zijn allen steeds ouder, de ouderen hebben nogal eens geld te besteden, alleen is het moeilijk om het in handen te krijgen.

PINnen kan (nog?)niet overal. En als het wel kan, kun je ook geskimd worden, hoe zorgvuldig je ook bent. Uit ervaring kan ik zeggen, dat dat ook geen onverdeeld genoegen is, en dat het een hoop gedoe geeft.