OV-kaart op station Geldermalsen

Dat valt nog niet mee..... Als je al met een rolstoel met de trein naar Geldermalsen kunt, zijn er liften genoeg en de hellingbaan lijkt ook te doen, maar in- en uitchecken is een sport apart. Dat kan eigenlijk alleen als gewoon goed kunt lopen en ook goed kunt zien, want het ís een beetje smal. Foei NS of Prorail of wie erover gaat, dat moet beter kunnen.........

Wie durft?

Gespot in Middelharnis: hoe maken we deze winkel toegankelijk? Het is duidelijk dat er nog aan gewerkt wordt om de toegankelijkheid van deze winkel te verbeteren. En het is een moeilijke situatie aan de Dijk.

Maar het is "af" genoeg om te zien, dat het heel erg eng gaat worden om deze hellingbaan te gebruiken. Het plateautje bovenaan is met recht een plateau"tje", waar je ook nog de bocht om moet om naar binnen te gaan. En dan moet ook de deur nog open..... En als je dan weer de winkel uit gaat? Het wordt wel heel erg duidelijk waarom het Handboek voor Toegankelijkheid adviseert om een breedte van 1.50 meter aan te houden.

Misschien komt er nog een randje om de kans eraf te vallen te verkleinen? Hopelijk komt er dan ook nog een leuning voor wie de hellingbaan niet kan nemen, maar treden wel, als er tenminste een leuning is om je aan vast te houden. Hoewel dit ook geen gemakkelijke trap is, met treden die meer dan 20 cm hoog zijn.

Uit ervaring weet ik, dat er in deze gemeente meer dan genoeg ervaringsdeskundigen zijn. Misschien een goed idee om hen voortaan hierbij te betrekken?

Treden worden hellinkjes

Bij een niet nader te noemen woningcorporatie trof ik de de afgelopen weken de situatie op de foto aan.

Desgevraagd bleek dat de hal door de architect (enkele jaren geleden) was ontworpen met treden en niveauverschillen. Maar toen bezoekers en ook personeelsleden daar met enige regelmaat over vielen (met letsel zoals een gebroken heup), is het probleem "opgelost" door overal hellingbaantjes aan te leggen.

Valpartijen behoren tot het verleden, maar móói is anders.

Zullen we afspreken dat we voortaan vanaf de eerste gedachte aan een nieuw gebouw hierover nadenken?

Op bezoek bij de Oosterburen

In deze Week van de Toegankelijkheid (dit jaar is het thema Sport en bewegen) het relaas van mijn oude studievriend Cock, wiens vrouw door een valpartij een fikse knieblessure had opgelopen.

Rolstoelleed in Duitsland
Altijd gedacht dat de openbare ruimten bij onze oosterburen voldoende aangepast zouden zijn om hun naoorlogse Behinterte redelijk zelfstandig hun weg te laten vinden. Niets bleek minder waar.

Vanwege een (tijdelijk) ongemak belandde mijn vrouw in een rolstoel. Een reisje naar Essen was al eerder geboekt. Volgens de reisorganisatie zou een rolstoel geen probleem hoeven te zijn, waarop wij besloten de korte reis (vijf dagen) niet te annuleren.

De reis verliep goed. Hotel mèt lift en zònder drempels. In de kamer was er alleen voor het draaien van de rolstoel naast het bed niet voldoende ruimte beschikbaar en was bovendien de badkamer ontoegankelijk. Vrij normaal, want het was geen natuurlijk geen Zimmer für Behinterte.

De stadsrondleiding voerde over lange hellende straten door het centrum van Essen (veel met kinderkopjes). Niet echt rolstoelvriendelijk voor een beginnende rolstoelduwer resp. –trekker, maar wel goed om een beetje te wennen aan de voor ons nieuwe situatie. Vervelender was, dat de geleende rolstoel niet beschikte over in hoogte verstelbare duwbeugels, zodat ik vreesde, na afloop van de reis, een fysiotherapeut nodig te hebben om mijn gebogen rug weer recht te krijgen.

Tijdens het ontbijtbuffet diende zich het eerste werkelijke probleem aan. De broodjes, beleg en drankjes waren op een dusdanige hoogte uitgestald, dat er voor een rolstoeler nauwelijks zicht op was en er dus van zelfstandig bedienen geen sprake kon zijn.

De Dom van Essen bleek bijna een brug te ver. De vele treden maakten een bezoek aan deze kerk voor een rolstoelgebruiker onmogelijk, zo zei de gids. Toen wij de volgende dag getweeën opnieuw naar de Dom gingen, ontdekten wij dat achter de kerk een smal pad met kinderkopjes voerde naar een zijingang van de kerk. Er moest nog “slechts” een zeer gevaarlijke (steile) helling genomen worden!! Wij legden ons er bij neer dat de crypte alleen voor validen was te bereiken. In de Domschatz werden de kerkschatten getoond met een toelichtende tekst er naast. Jammer dat die voor een rolstoelzitter zo hoog hangen! Neem dus altijd een voorlezer mee!

Dat restaurants hun clientèle tenminste één gemakkelijk bereikbaar toilet zouden bieden, bleek, in elk geval bij Lorenz in Essen een illusie. De toiletruimte bevond zich daar in de kelder. Gelukkig (?) bood een zeer stevig gebouwde kelner aan om mijn vrouw van de trap af te dragen! In een parkeerplaats is overigens wel voorzien.

In Faktorei 21 in Duisburg bevond zich het toilet wel bij de eetzaal. Om als rolstoelgebruiker echter het restaurant binnen te komen, moest buiten eerst een zeer steile helling overwonnen worden. Vervolgens konden we via een apart te ontsluiten gedeelte van het gebouw en een zijdeur (plus toch nog enkele traptreden!) aanschuiven bij onze disgenoten.

Die Zeche Zollverein, waar de geschiedenis van de mijnbouw in de Ruhrpott getoond werd, is zodanig rolstoelonvriendelijk opgezet dat mijn vrouw niet mee kon doen aan de excursie. De rails op het terrein waren onoverwinnelijke obstakels voor de kleine voorwielen.

Tijdens het concert dat wij bijwoonden in de 1900 zitplaatsen tellende Philharmonie in Essen (in 2004 geheel gerenoveerd) bleek het slechts op twee plekken mogelijk om enkele rolstoelen te plaatsen!

Het restaurant dat wij als afsluiting van onze reis bezochten in het souterrain van Schloss Nordkirchen was alleen toegankelijk via de buitentrap.
Drie bedienden waren nodig om de rolstoel-met-vrouw op het goede niveau te krijgen!

Het was een leerzame vakantie!

Boem, au!

Gespot in Den Bosch, schuin tegenover de St.Jan. Voor wie het niet gelijk herkent, dit is een gidslijn voor blinden en slechtzienden die met een stok op de grond kunnen voelen waar ze (gaan) lopen.

Er kan een natuurlijke gidslijn zijn, zoals een stoeprand, of een rand langs een plantsoen, of de gevel. Als er niets tastbaars is en je wilt de mensen toch helpen om hun weg te vinden, breng je als gemeente speciale tegels aan in de bestrating: tegels met ribbels in de lengte om de looprichting te bepalen en noppentegels op plekken waar er iets gaat veranderen wat je beslist moet weten, voor je eigen veiligheid bijvoorbeeld. Dat kan de stoeprand zijn bij het stoplicht, of een trap (op stations bijvoorbeeld).

Hier is er eerst een gewone bocht en kort daarna.... de muur! De gidslijn en de gevel liggen wel keurig in elkaars verlengde, maar let maar eens op, iemand met een witte stok loopt meestal niet náást de stok, maar min of meer erachter. Zodat de stok eerst overal langskomt, voordat je er zelf aankomt.

Dit soort situaties zijn jaren geleden wel eens op de televisie in een actualiteitenprogramma geweest, o.a. met een gidslijn die het rozenperk in ging, en ik ken er van jaren geleden ook nog wel eentje in Arnhem, maar dat het nog steeds bestaat...

Dus als je naar Den Bosch gaat, let extra goed op, of neem je geleidehond mee!

In Nederland nog niet gezien

Ik maak al jaren foto's in binnen- en buitenland. Dit is een bank in het Noorden van Wales, maar we hebben het ook op andere plaatsen in het Verenigd Koninkrijk gezien, bijvoorbeeld bij de kassa in een winkel: een toonbank of een balie met een ringleiding. Zodat mensen met een gehoorapparaat met een eersteklas geluidsverbinding kunnen praten met het personeel achter de toonbank en de balie.

Waar in Nederland krijgen we dat te zien (en wanneer?).

Groeten uit Leeuwarden

In Leeuwarden zit dit in de bestrating bij het verlaagde gedeelte van de stoeprand, om te voorkomen dat daar fietsen, vuilnisbakken en andere zaken worden neergezet, waardoor mensen met wielen de stoep niet meer op of af kunnen.

In iedere gemeente zijn er plekken waar fietsen, scooters, vuilnisbakken, reclameborden van winkels en wat je nog meer kunt bedenken verschrikkelijk in de weg kunnen staan. Vooral op plaatsen waar veel mensen komen, zoals bij winkels en sommige openbare gebouwen.

Dit kan mensen op andere gedachten brengen als ze hun scooter, fiets of oud papier ergens willen neerzetten, eenvoudig en goedkoop.

Op maandagmiddag rond 12.30 uur stonden er in het centrum van Leeuwarden nog nauwelijks fietsen e.d., dus bewijs heb ik nog niet. Het lag in ieder geval niet aan het weer, want dat was prachtig en op de terrassen zaten volop mensen te lunchen.

Reus gezocht

Mijn architectenhart vindt ze prachtig, de trapleuningen die op de trap naar de hoofdingang van het gebouw in Den Haag staan. Totdat ik me eraan wil vasthouden. Ik heb best grote handen, maar zó groot nou ook weer niet. Dit lijkt een geschikte trapleuning voor de Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl. Maar wat heeft die te zoeken bij het gebouw van VNO-NCW?

Ik kan eroverheen glijden met mijn hand, maar of dat de veiligheid geeft waarvoor zo'n trapleuning bedoeld is? En ik ken iemand die best een trap op kan, als hij zich maar kan vasthouden, die is hier dus kansloos.

Voor rolstoelgebruikers die de trap helemaal niet kunnen gebruiken, is er een prachtig liftje tussen de twee trappen in. Maar kapot.......

De oplossing hier is met je eigen auto komen, want dan rijd je het gebouw in naar de parkeergarage en daarvandaan kun je het gebouw wél gemakkelijk in.

Maar het blijft toch een beetje jammer voor mensen die met het openbaar vervoer of de taxi komen.

Doorgang vrijhouden!

Op de website van De Telegraaf staat vandaag een artikeltje over een mevrouw die klem is komen te zitten met haar scootmobiel.

Mevrouw hééft een berging waar ze hem kan stallen en opladen (dat is in de praktijk niet altijd even gemakkelijk bij flatgebouwen) en ze kan er ook komen, want de deur en de doorgangsbreedte zijn voldoende.

Maar wat je niet in de hand hebt, is het gedrag van de medebewoners. In dit geval hadden zij een oud bankstel dusdanig in de weg gezet, dat mevrouw er net wel/net niet langs kon, zich bij het manoeuvreren stootte en daardoor onbedoeld gas gaf.

Wat zou het mooi zijn als iedereen voortaan even goed nadenkt voor ze hun spullen (tijdelijk) ergens neerzetten. De brandweer is er niet blij mee, maar ook de medebewoners die erdoor moeten met een hulpmiddel hebben er veel last van.

De mantelzorgwoning

In Prinsenbeek staat er nu ook eentje, een mantelzorgwoning.

Een mantelzorgwoning is een complete tweekamerwoning die aan alle bouwkundige eisen van deze tijd (voor de kenners: het Bouwbesluit) voldoet en die zo slim is ingedeeld, dat iemand daar kan wonen met volop zorg. Dus een grote slaapkamer en een grote badkamer met zeer flexibel "designsanitair".

De mantelzorgwoning bestaat uit drie units van De Meeuw, de totale oppervlakte is 54 m2.

Hij wordt geplaatst in de buurt van de woning waar de mensen wonen die de mantelzorg geven aan de bewoner(s). Dat kunnen de kinderen zijn als het gaat om ouderen, maar ook de ouders of andere mantelzorgers als het gaat om een jongere. In de praktijk is dat vaak de achtertuin of een zijtuin. De elektriciteit, het water en de riolering worden aangesloten op de hoofdwoning. De woning wordt verwarmd door middel van een lucht-warmtepomp en er wordt elektrisch gekookt. Zodoende is er geen gasaansluiting nodig en dat is ook veilig.

In Prinsenbeek is de realisering mede tot stand gekomen door de inzet van de ouderenbonden. En de gemeente Breda en de betrokken woningcorporatie Breburg zien mogelijkheden. En er staan er al meer in Nederland, in diverse gemeenten.

Er staat een modelwoning op het terrein van De Meeuw (een van de geestelijke vaders van de mantelzorgwoning).

Wie gaat het betalen? Er zijn meerdere constructies mogelijk. Daar kunnen de mensen van Pas Aan meer over vertellen. Feit is dat de levensduur zeker 25 jaar is, en dat de woning minimaal 10 maal gedemonteerd, verplaatst en weer opnieuw gemonteerd kan worden. Dus als de woning door omstandigheden overbodig wordt, kan hij worden doorverkocht aan een volgende gegadigde.

Brede voordeuren

In Dublin (Ierland) had de gids van ons amfibievoertuig een heel verhaal te vertellen over de huizen van de rijke inwoners rond 1800.

Deze huizen hebben namelijk een ongewoon brede voordeur. De reden? De jurken van de bewoonsters met hoepels en veel onderrokken. Die maakten de dames nogal breed, en als ze dan door een smalle deur moesten kon de jurk vuil worden.

Heel handig in de huidige tijd, die brede voordeur, ook voor alles en iedereen met wielen, zij het dat al die huizen wel een aantal treden voor diezelfde voordeur hebben. Hoe ze hun lange jurken daarop schoon hielden, vermeldt het verhaal niet.

Parkeren in Engeland

In Engeland is discriminatie. Wij worden gediscrimineerd als we boodschappen gaan doen bij één van de grote supermarkten. En met name als het regent.

Bij iedere Britse supermarkt zijn de eerste rijen parkeerplaatsen geoormerkt voor gebruik door mensen met een beperking en de mensen met kleine kinderen in een kinderwagen of een wandelwagen. Pas daarachter zijn de parkeerplaatsen waar alle andere mensen mogen parkeren.

Al deze speciale parkeerplaatsen kun je niet over het hoofd zien, want ze zijn luid en duidelijk aanwezig, met extra ruimte aan de zijkant én de achterkant.

Er staat geen tekst bij, daarvoor moet je in Frankrijk zijn, vrij vertaald: "als u mijn parkeerplaats gebruikt, geef ik mijn handicap er graag bij...."

Moraal van het verhaal: geniet van deze "discriminatie" en neem een paraplu mee!

Hamburgers eten

In Nederland ben ik een poosje mystery-shopper geweest voor een bekende hamburgerketen. En als je je dan ook dagelijks bezighoudt met ouderen en gehandicapten, én je hebt gehoord dat er een menukaart in braille zou moeten zijn, ga je op zoek.

In Engeland is dat zoeken niet nodig, daar staat het uitbundig met een pictogram op de deur. Net als het feit dat een hulphond van harte welkom is.

De enige vraag die ik nog heb: hoe kom je daar dan achter als je blind bent, dat dat pictogram er staat? Moet je toch iemand bij je hebben die dat wel ziet, want het wordt (nog) niet voorgelezen. Maar als je het weet, kun je wel zelf de menukaart lezen, als je tenminste braille beheerst.

Dat zou nog wel eens een punt kunnen gaan worden in de toekomst. Ik heb mij door een blinde vriend laten vertellen, dat steeds minder blinden braille in de vingers hebben. Er wordt steeds meer voorgelezen door computers of speciale voorleesapparaten. En mensen die op latere leeftijd blind worden, nemen meestal de moeite niet meer om braille te leren.

Het is al weer een paar jaar geleden dat er door een groep blinden in Den Haag is gedemonstreerd omdat de subsidie voor de blindenbibliotheek zou worden afgeschaft. Reden: te weinig gebruikers.

Voor die stickers op de deur heb je ook geen braille nodig, maar wel iemand die kan zien dat die sticker op de deur zit. En dat is precies de reden, dat genoemde vriend het eigenlijk zonde van het geld vindt, zo'n menukaart in braille. Want iedere keer als er iets aan het menu verandert, moet er een nieuwe kaart gemaakt worden. En dat is veel ingewikkelder en dus duurder dan een gewone menukaart. Zo'n menukaart in braille moet van een gespecialiseerd printbedrijf komen en dat maakt hem extra duur.

In Noorwegen met de trein

Dit keer volstaat een link naar het weblog van De Noordse.

Over het algemeen zijn in Scandinavië de zaken voor mensen met beperkingen behoorlijk goed geregeld, maar toch niet helemaal altijd. Soms blijk je in Noorwegen toch niet de trein in te mogen met je rolstoel, dus dan ga je gewoon zelf rijden om op visite te gaan. Het was maar 500 kilometer en daar doe je maar een dag of negen over (enkele reis).

Ik krijg er plaatsvervangende schaamtegevoelens van....

Geldautomaat deel 2

Het zoeken was niet moeilijk. Al bij de eerste map vakantiefoto's kwamen de foto's over toegankelijkheid en bruikbaarheid in Engeland boven water.

Zoals deze van een geldautomaat waar je ook goed bij kunt als je klein bent, of hem zittend moet bedienen. In het laatste geval gebruikt u misschien ook wielen, dan hier in Wales wel even de rem erop zetten.

Geldautomaat

Afgelopen week waren we even in een vestingstadje in Zeeuws-Vlaanderen, en daar had ik natuurlijk foto's moeten maken, maar heb dat niet gedaan (beetje dom).

Want wat daar opviel, was de hoogte waarop de geldautomaten waren ingebouwd. Niet zo extreem als op het plaatje, maar wel zo hoog dat er een mini-stoepje onder moest om als staand persoon van gemiddelde lengte geld te kunnen halen. Het stoepje was ook nog eens zo klein, dat de geldautomaat bijna tegen je buik aanzit, of dat je onbedoeld achteruit van het stoepje afstapt. Met een rollator of een ingewikkelder hulpmiddel onbereikbaar, dus onbruikbaar.

Waarom doen banken dit? Eén "idee" heb ik al gehoord van een bank: ramkraken. Maar zouden ze die in het buitenland dan niet hebben? In Frankrijk en Engeland kom je regelmatig (gewoon buiten) geldautomaten tegen die ook vanuit zittende positie goed te bedienen zijn. Dat wil zeggen dat je kunt lezen wat er op het scherm staat, want daarvoor moet je onder de juiste hoek naar het scherm kunnen kijken.

Een andere reden, die wel een béétje lijkt op het plaatje, is de indeling van de gevel waarin het ding geplaatst moet worden. Zo'n gevel heeft natuurlijk ooit een indeling meegekregen van de architect, en toen was er geen sprake van geldautomaten die er ooit later in moesten worden aangebracht. Kennelijk gaat dan de plek vóór de mogelijkheid voor iedereen om hem te gebruiken.....

De bank van de ideeën heeft wel laaggeplaatste automaten, maar die zijn dan binnen een kantoor, en dus dicht als het kantoor dicht is. Ook voor blinden en slechtzienden is binnen een goed idee bedacht: een geldautomaat die praat en de gebruiker zo begeleidt bij het geld halen.

Misschien kunnen de banken er toch nog eens over nadenken? We worden met zijn allen steeds ouder, de ouderen hebben nogal eens geld te besteden, alleen is het moeilijk om het in handen te krijgen.

PINnen kan (nog?)niet overal. En als het wel kan, kun je ook geskimd worden, hoe zorgvuldig je ook bent. Uit ervaring kan ik zeggen, dat dat ook geen onverdeeld genoegen is, en dat het een hoop gedoe geeft.

Kastje bij de voordeur

Mijn schoonmoeder heeft nu ook zo'n sleutelkluisje bij de voordeur. Nee, ik ga níet vertellen waar ze woont en er komt hier ook géén foto van zo'n kluisje.

Maar het is een feit dat mensen met minder goede plannen in de zin er met een beetje oplettendheid en tijd om de zaken te bestuderen, erachter kunnen komen wat zo'n kastje betekent: hier zou wel eens iemand kunnen wonen die niet zo makkelijk met een honkbalknuppel achter me aan kan komen, als ik binnen ga kijken of er iets van mijn gading is.

Met de huidige stand van de techniek is dat sleutelkluisje niet (meer) nodig. De techniek maakt het allang mogelijk om in geval van nood de voordeur met een elektronisch gemaakt slot te openen vanuit de zorgcentrale als de hulpverlener op de stoep staat. Of dat die zorgverlener met zijn mobieltje zelf de deur eenmalig kan openen. Betrouwbare systemen die niet door de overbuurman met een ontvangertje kunnen worden "afgeluisterd" en misbruikt.

Alleen de thuiszorgorganisaties zijn er vaak nog niet op voorbereid. Soms zijn ze er wel mee bezig. En zo kwam ik afgelopen week met een organisatie in contact die een pilot gaat doen in een kleine groep woningen die bij een zorgcomplex horen, én..... de manager "zorg op afstand" leek het een goed plan om die pilot uit te breiden naar de particuliere woning waar ik mee bezig ben op dit moment. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

Wat is de leukste woongemeente?

Vorige week kwam Elsevier weer met de jaarlijkse lijstjes van woonplaatsen, die om allerlei redenen aantrekkelijk zijn. Daar zit ook een Top 25 bij van gemeentes waar het voor senioren prettig wonen is.

Waar heeft Elsevier zoal naar gekeken bij het maken van al die lijstjes? Volgens Elsevier zijn ouderen gesteld op een huisarts en eventueel een ziekenhuis in de buurt, willen ze graag weinig misdaad en weinig verkeersongelukken, een behoorlijk winkelaanbod en een goede dienstverlening van de gemeente.

Dit alles overziende komt de gemeente Naarden op de eerste plaats, en Blaricum er vlak achter op de tweede plaats. In de top-25 komen ook Baarn, Laren, Bussum en Hilversum voor, dus kennelijk is het in Het Gooi goed toeven.

Steden komen in het lijstje topgemeentes voor senioren niet voor. Wat in het algemeen opvalt is, dat het veelal de gemeentes zijn die bekend zijn om hun welvaart en het inkomensniveau van de bewoners: Bloemendaal, Heemstede, Waalre, en enkele plaatsen op en bij de Utrechtse Heuvelrug.

Tot zover de objectief gemeten gegevens. Gelukkig spelen individuele afwegingen ook een rol bij de keuze waar men wil wonen.

Gast: Het dagelijks leven met een gebroken enkel

Een paar weekjes in een bubbel

Een verkeerde stap bij een potje voetbal in het park en je leven staat een paar weken op z'n kop. Diagnose: dubbele enkelbreuk en bij nader inzien ook een operatie noodzakelijk om alle losse stukken met een metalen plaatje en een paar schroeven te fixeren.

Gek idee dat je boven de enkel niet ziek bent of je zo voelt, maar dat dit wel een grote impact heeft op je leven. Nou gaat het lopen op krukken me vrij goed af, maar proefondervindelijk blijkt dat 500m toch wel ongeveer de maximum afstand is die ik buiten af kan leggen zonder door mijn krukken te zakken. Aangezien autorijden en fietsen er ook niet inzit, ben je al snel afhankelijk van chaufferende vrienden of taxi's (als je niet een paar honderd meter kan lopen, is het nemen van openbaar vervoer met een paar overstappen immers ook geen pretje).

Bovendien, waar zou je heen willen? Ooit iemand op krukken en een mandje door de supermarkt zien lopen, kleding zien passen of zien wegzakken in het mulle strandzand? Als dit al mogelijk is stroomt er na een paar minuten staan of hinkelen zoveel bloed naar mijn voet dat deze pijnlijk begint op te zwellen en een zitplaats waar het been omhoog kan hard nodig is.

Dan nog maar een paar dagen thuis blijven, daar zijn de afstanden niet zo groot en biedt de nieuwe bank met chaise longue en een stapel kussens uitkomst. Binnen heb je geen last van de afstanden die je moet afleggen, maar spelen weer hele andere zaken. Met een goede leuning is de trap naar boven voor mij prima te nemen, alleen heb je wel iemand nodig die je tweede kruk mee naar boven neemt. Op en neer naar de keuken is niet zo'n probleem, maar probeer dan maar eens een bord met eten mee terug te nemen; laat staan drinken. Nadat vriendin L. naar werk is, wordt de lunch en ieder glas drinken noodgedwongen genuttigd op een klapstoel in de keuken.

Tot zover, de ongemakken van een week in het gips.

Wat ronduit gevaarlijk blijkt te zijn is de douche. Het doucheritueel start met het hermetisch inpakken van het gipsen been in een vuilniszak om het water buiten te houden. Steunend op een been en twee krukken probeer je jezelf over de instap van een centimeter of 15 te slingeren waarbij je op een been in de natte en gladde douchebak landt en zo snel mogelijk de douchestang of kraan pakt om niet te vallen. Terwijl je deze blijft vasthouden, probeer je niet je evenwicht te verliezen wanneer je met je ogen dicht je haar uitspoelt of gebukt je goede been inzeept. Is dit allemaal goed gegaan, dan droog je je af, behalve natuurlijk de onderkant van de voet waarop je al de hele tijd steunt. De krukken staan nog buiten de douchebak en je hoopt dat de vloer droog is gebleven voordat je je weer afzet om met je natte landingsgestel op de badkamervloer te landen. Als je de vuilniszak daarna van je been haalt het gips wederom droog is gebleven en je de douche hebt overleefd, besef je dat twee gezonde benen heel wat waard zijn.

Zorgwoningen en het Bouwbesluit

Vandaag was ik bij een van de grootste woningcorporaties van het land om te praten over een cursus over de praktische kanten van het Bouwbesluit. Op het lijstje met punten om het over te hebben, stonden ook de extra eisen die gesteld worden aan "zorgwoningen".

Daar kan ik kort over zijn: die zijn er niet. Voor álle woningen gelden in de bouwregelgeving, waarvan het Bouwbesluit deel uitmaakt, gelijke minimumeisen waar de gemeente op controleert bij de aanvraag van een bouwvergunning. Maakt niet uit of het gaat om een woning voor een student, of een gezin, of ouderen: voor de wet is ook iedere woning gelijk.

Maar het betekent wel, dat de gemeente niks méér kan eisen dan dat, ook niet via een contract bij bijvoorbeeld de verkoop van grond. Dat is inmiddels afgestraft door de rechter: extra bouwkundige eisen bovenop het Bouwbesluit mogen echt niet, ook niet via een "sluiproute".

Het Bouwbesluit doet sinds juli 1997 wel een kleine handreiking in het kader van de toegankelijkheid: minimale deurbreedte en deurhoogte, en geen "hoogteverschillen" zoals drempels, hoger dan 20 millimeter. En in sommige gevallen ruimte die later voor een lift gebruikt kan worden.

Maar verder gaat het niet! De minimale badkamer is en blijft 1,6 m2 en daarin kun je echt alleen maar uit de voeten als je goed ter been bent.

Het Bouwbesluit is in 1992 ingevoerd met het idee, dat het natuurlijk iedereen vrij staat om (ver) boven de minimale eisen te gaan, maar helaas is dat lang niet altijd het geval. Dat hangt helemaal af van wat de opdrachtgever wil (en kan betalen).

En het hangt af natuurlijk ook er vanaf of de consument interesse heeft voor de woningen die worden aangeboden. Jammer genoeg weten die consumenten ook te weinig van de materie af en komen ze er door schade en schande achter als ze er wonen.........