zaterdag 11 december 2010

Wie durft?


Gespot in Middelharnis: hoe maken we deze winkel toegankelijk? Het is duidelijk dat er nog aan gewerkt wordt om de toegankelijkheid van deze winkel te verbeteren. En het is een moeilijke situatie aan de Dijk.

Maar het is "af" genoeg om te zien, dat het heel erg eng gaat worden om deze hellingbaan te gebruiken. Het plateautje bovenaan is met recht een plateau"tje", waar je ook nog de bocht om moet om naar binnen te gaan. En dan moet ook de deur nog open..... En als je dan weer de winkel uit gaat? Het wordt wel heel erg duidelijk waarom het Handboek voor Toegankelijkheid adviseert om een breedte van 1.50 meter aan te houden.

Misschien komt er nog een randje om de kans eraf te vallen te verkleinen? Hopelijk komt er dan ook nog een leuning voor wie de hellingbaan niet kan nemen, maar treden wel, als er tenminste een leuning is om je aan vast te houden. Hoewel dit ook geen gemakkelijke trap is, met treden die meer dan 20 cm hoog zijn.

Uit ervaring weet ik, dat er in deze gemeente meer dan genoeg ervaringsdeskundigen zijn. Misschien een goed idee om hen voortaan hierbij te betrekken?

dinsdag 30 november 2010

zaterdag 13 november 2010

Treden worden hellinkjes


Bij een niet nader te noemen woningcorporatie trof ik de de afgelopen weken de situatie op de foto aan.

Desgevraagd bleek dat de hal door de architect (enkele jaren geleden) was ontworpen met treden en niveauverschillen. Maar toen bezoekers en ook personeelsleden daar met enige regelmaat over vielen (met letsel zoals een gebroken heup), is het probleem "opgelost" door overal hellingbaantjes aan te leggen.

Valpartijen behoren tot het verleden, maar móói is anders.

Zullen we afspreken dat we voortaan vanaf de eerste gedachte aan een nieuw gebouw hierover nadenken?

zondag 31 oktober 2010

We wonen in een nieuwe seniorenwoning maar we krijgen de schuifdeuren zelf niet open

Gistermiddag was ik even in het Seniorkeurhuis om wat te bespreken met Albert, en ik liep een mevrouw tegen het lijf van wie de ouders (80 plus) een paar dagen geleden verhuisd waren naar een nagelnieuw complex met o.a. aanleunwoningen.

Helaas was de lol er al een beetje af, want haar ouders kunnen de schuifdeuren van het balkon niet zelf open krijgen (draaiknoppen) en daar parkeren ze de verhuisdozen tijdelijk, totdat ze worden opgehaald. Ook de knop om de mechanische ventilatie op een andere stand te zetten is niet door hen te bedienen, want ook daar moet je aan draaien. En haar moeder heeft voortdurend ruzie met de inductiekookplaat, want die reageert sneller dan mevrouw zelf (als het te lang duurt voor ze de pit zelf heeft aangezet, gaat het ding weer helemaal uit) en het bedienen zelf is ook al niet echt makkelijk, als je er niet aan gewend bent.

De teleurstelling was hoorbaar bij de dochter: waren ze daarom verhuisd uit hun andere appartement? Je zou toch denken dat een corporatie die zorgwoningen verhuurt, weet waar ze mee bezig zijn? En haar ouders zijn de enigen niet met deze problemen.

Ze gaat foto's maken en ik ga haar helpen om er iets aan te doen. Wordt dus vervolgd.

donderdag 28 oktober 2010

Gebroken heup en hoe het verder ging

Een ongebruikelijke plek om hier naar te verwijzen, maar dit keer hoogst actueel. Vanmiddag heb ik het er nog over gehad met een groep ouderen uit P., afgelopen maandag met klussers die zich willen bekwamen in praktische oplossingen voor praktische problemen (seniorkeurklussers).

Ouderen die hun heup breken, genezen lang niet allemaal, en een aantal kan nooit meer naar huis door een stapeling van allerlei medische problemen en bruut weggerukt worden uit de eigen omgeving. Ruim een kwart overlijdt zelfs binnen een jaar.

Proberen om vallen te voorkomen is een aanrader. Dat thuiszorgorganisaties een delier verpleegkundige hebben rondlopen om te proberen verbetering te brengen voor oudere patiënten die door alle gedoe last hebben gekregen van "acute verwardheid" is een veeg teken.

Toch maar stroef maken die badkamer vloer en een toilet in de buurt van de slaapkamer?

woensdag 13 oktober 2010

Op bezoek bij de Oosterburen


In deze Week van de Toegankelijkheid (dit jaar is het thema Sport en bewegen) het relaas van mijn oude studievriend Cock, wiens vrouw door een valpartij een fikse knieblessure had opgelopen.

Rolstoelleed in Duitsland

Altijd gedacht dat de openbare ruimten bij onze oosterburen voldoende aangepast zouden zijn om hun naoorlogse Behinterte redelijk zelfstandig hun weg te laten vinden. Niets bleek minder waar.

Vanwege een (tijdelijk) ongemak belandde mijn vrouw in een rolstoel. Een reisje naar Essen was al eerder geboekt. Volgens de reisorganisatie zou een rolstoel geen probleem hoeven te zijn, waarop wij besloten de korte reis (vijf dagen) niet te annuleren.

De reis verliep goed. Hotel mèt lift en zònder drempels. In de kamer was er alleen voor het draaien van de rolstoel naast het bed niet voldoende ruimte beschikbaar en was bovendien de badkamer ontoegankelijk. Vrij normaal, want het was geen natuurlijk geen Zimmer für Behinterte.

De stadsrondleiding voerde over lange hellende straten door het centrum van Essen (veel met kinderkopjes). Niet echt rolstoelvriendelijk voor een beginnende rolstoelduwer resp. –trekker, maar wel goed om een beetje te wennen aan de voor ons nieuwe situatie. Vervelender was, dat de geleende rolstoel niet beschikte over in hoogte verstelbare duwbeugels, zodat ik vreesde, na afloop van de reis, een fysiotherapeut nodig te hebben om mijn gebogen rug weer recht te krijgen.

Tijdens het ontbijtbuffet diende zich het eerste werkelijke probleem aan. De broodjes, beleg en drankjes waren op een dusdanige hoogte uitgestald, dat er voor een rolstoeler nauwelijks zicht op was en er dus van zelfstandig bedienen geen sprake kon zijn.

De Dom van Essen bleek bijna een brug te ver. De vele treden maakten een bezoek aan deze kerk voor een rolstoelgebruiker onmogelijk, zo zei de gids. Toen wij de volgende dag getweeën opnieuw naar de Dom gingen, ontdekten wij dat achter de kerk een smal pad met kinderkopjes voerde naar een zijingang van de kerk. Er moest nog “slechts” een zeer gevaarlijke (steile) helling genomen worden!! Wij legden ons er bij neer dat de crypte alleen voor validen was te bereiken. In de Domschatz werden de kerkschatten getoond met een toelichtende tekst er naast. Jammer dat die voor een rolstoelzitter zo hoog hangen! Neem dus altijd een voorlezer mee!

Dat restaurants hun clientèle tenminste één gemakkelijk bereikbaar toilet zouden bieden, bleek, in elk geval bij Lorenz in Essen een illusie. De toiletruimte bevond zich daar in de kelder. Gelukkig (?) bood een zeer stevig gebouwde kelner aan om mijn vrouw van de trap af te dragen! In een parkeerplaats is overigens wel voorzien.

In Faktorei 21 in Duisburg bevond zich het toilet wel bij de eetzaal. Om als rolstoelgebruiker echter het restaurant binnen te komen, moest buiten eerst een zeer steile helling overwonnen worden. Vervolgens konden we via een apart te ontsluiten gedeelte van het gebouw en een zijdeur (plus toch nog enkele traptreden!) aanschuiven bij onze disgenoten.

Die Zeche Zollverein, waar de geschiedenis van de mijnbouw in de Ruhrpott getoond werd, is zodanig rolstoelonvriendelijk opgezet dat mijn vrouw niet mee kon doen aan de excursie. De rails op het terrein waren onoverwinnelijke obstakels voor de kleine voorwielen.

Tijdens het concert dat wij bijwoonden in de 1900 zitplaatsen tellende Philharmonie in Essen (in 2004 geheel gerenoveerd) bleek het slechts op twee plekken mogelijk om enkele rolstoelen te plaatsen!

Het restaurant dat wij als afsluiting van onze reis bezochten in het souterrain van Schloss Nordkirchen was alleen toegankelijk via de buitentrap.
Drie bedienden waren nodig om de rolstoel-met-vrouw op het goede niveau te krijgen!

Het was een leerzame vakantie!

zondag 10 oktober 2010

Boem, au!


Gespot in Den Bosch, schuin tegenover de St.Jan. Voor wie het niet gelijk herkent, dit is een gidslijn voor blinden en slechtzienden die met een stok op de grond kunnen voelen waar ze (gaan) lopen.

Er kan een natuurlijke gidslijn zijn, zoals een stoeprand, of een rand langs een plantsoen, of de gevel. Als er niets tastbaars is en je wilt de mensen toch helpen om hun weg te vinden, breng je als gemeente speciale tegels aan in de bestrating: tegels met ribbels in de lengte om de looprichting te bepalen en noppentegels op plekken waar er iets gaat veranderen wat je beslist moet weten, voor je eigen veiligheid bijvoorbeeld. Dat kan de stoeprand zijn bij het stoplicht, of een trap (op stations bijvoorbeeld).

Hier is er eerst een gewone bocht en kort daarna.... de muur! De gidslijn en de gevel liggen wel keurig in elkaars verlengde, maar let maar eens op, iemand met een witte stok loopt meestal niet náást de stok, maar min of meer erachter. Zodat de stok eerst overal langskomt, voordat je er zelf aankomt.

Dit soort situaties zijn jaren geleden wel eens op de televisie in een actualiteitenprogramma geweest, o.a. met een gidslijn die het rozenperk in ging, en ik ken er van jaren geleden ook nog wel eentje in Arnhem, maar dat het nog steeds bestaat...

Dus als je naar Den Bosch gaat, let extra goed op, of neem je geleidehond mee!

vrijdag 1 oktober 2010

In Nederland nog niet gezien


Ik maak al jaren foto's in binnen- en buitenland. Dit is een bank in het Noorden van Wales, maar we hebben het ook op andere plaatsen in het Verenigd Koninkrijk gezien, bijvoorbeeld bij de kassa in een winkel: een toonbank of een balie met een ringleiding. Zodat mensen met een gehoorapparaat met een eersteklas geluidsverbinding kunnen praten met het personeel achter de toonbank en de balie.

Waar in Nederland krijgen we dat te zien (en wanneer?).

zondag 12 september 2010

Alles is anders


In het gebouw met de reuzentrapleuning hadden we een bijeenkomst over het idee wat was ontstaan om een hulpmiddelenmuseum op te richten.

En daar kwam ik M. van de Belangenvereniging van Kleine Mensen tegen. Door een toeval van nogal lage stoelen in de koffieruimte hadden we een leuk gesprek op gelijke ooghoogte en kreeg ik een kort inkijkje in de woning voor de klein uitgevallen medemens. M. is 120 cm, zijn vriendin 88 cm, en ze verkeren in de gelukkige omstandigheid dat ze zelf hun nieuwe huis kunnen laten bouwen.

Twee dingen sprongen eruit: de keuken en de ramen. Om in de keuken goed overal bij te kunnen, moeten alle spullen in véél lage onderkastjes worden opgeborgen. En dus geen hoog-laag aanrecht, want daar zitten geen onderkastjes onder, en die zijn juist zo hard nodig. Maatwerk.

En de borstweringen onder de ramen worden aanzienlijk lager dan gebruikelijk. Want ook als je klein bent, wil je graag vanuit je stoel de buitenwereld goed kunnen zien en niet alleen de kruinen van de bomen en de vogeltjes.

En dan is er nog de hoogte van de deurkrukken, enz., enz. Er ligt een afspraak om te gaan kijken als het allemaal klaar is.

Om het dagelijks leven met de gebruikelijke maten te lijf te gaan, loopt M. voortdurend met een opstapje (zie foto). Handig voor alles waar je niet (goed) bij kunt, of niet kunt zien wat je doet, zoals bij geldautomaten.

vrijdag 10 september 2010

Groeten uit Leeuwarden


In Leeuwarden zit dit in de bestrating bij het verlaagde gedeelte van de stoeprand, om te voorkomen dat daar fietsen, vuilnisbakken en andere zaken worden neergezet, waardoor mensen met wielen de stoep niet meer op of af kunnen.

In iedere gemeente zijn er plekken waar fietsen, scooters, vuilnisbakken, reclameborden van winkels en wat je nog meer kunt bedenken verschrikkelijk in de weg kunnen staan. Vooral op plaatsen waar veel mensen komen, zoals bij winkels en sommige openbare gebouwen.

Dit kan mensen op andere gedachten brengen als ze hun scooter, fiets of oud papier ergens willen neerzetten, eenvoudig en goedkoop.

Op maandagmiddag rond 12.30 uur stonden er in het centrum van Leeuwarden nog nauwelijks fietsen e.d., dus bewijs heb ik nog niet. Het lag in ieder geval niet aan het weer, want dat was prachtig en op de terrassen zaten volop mensen te lunchen.

zondag 5 september 2010

Reus gezocht


Mijn architectenhart vindt ze prachtig, de trapleuningen die op de trap naar de hoofdingang van het gebouw in Den Haag staan. Totdat ik me eraan wil vasthouden. Ik heb best grote handen, maar zó groot nou ook weer niet. Dit lijkt een geschikte trapleuning voor de Grote Vriendelijke Reus van Roald Dahl. Maar wat heeft die te zoeken bij het gebouw van VNO-NCW?

Ik kan eroverheen glijden met mijn hand, maar of dat de veiligheid geeft waarvoor zo'n trapleuning bedoeld is? En ik ken iemand die best een trap op kan, als hij zich maar kan vasthouden, die is hier dus kansloos.

Voor rolstoelgebruikers die de trap helemaal niet kunnen gebruiken, is er een prachtig liftje tussen de twee trappen in. Maar kapot.......

De oplossing hier is met je eigen auto komen, want dan rijd je het gebouw in naar de parkeergarage en daarvandaan kun je het gebouw wél gemakkelijk in.

Maar het blijft toch een beetje jammer voor mensen die met het openbaar vervoer of de taxi komen.

woensdag 1 september 2010

Doorgang vrijhouden!

Op de website van De Telegraaf staat vandaag een artikeltje over een mevrouw die klem is komen te zitten met haar scootmobiel.

Mevrouw hééft een berging waar ze hem kan stallen en opladen (dat is in de praktijk niet altijd even gemakkelijk bij flatgebouwen) en ze kan er ook komen, want de deur en de doorgangsbreedte zijn voldoende.

Maar wat je niet in de hand hebt, is het gedrag van de medebewoners. In dit geval hadden zij een oud bankstel dusdanig in de weg gezet, dat mevrouw er net wel/net niet langs kon, zich bij het manoeuvreren stootte en daardoor onbedoeld gas gaf.

Wat zou het mooi zijn als iedereen voortaan even goed nadenkt voor ze hun spullen (tijdelijk) ergens neerzetten. De brandweer is er niet blij mee, maar ook de medebewoners die erdoor moeten met een hulpmiddel hebben er veel last van.

vrijdag 27 augustus 2010

De mantelzorgwoning


In Prinsenbeek staat er nu ook eentje, een mantelzorgwoning.

Een mantelzorgwoning is een complete tweekamerwoning die aan alle bouwkundige eisen van deze tijd (voor de kenners: het Bouwbesluit) voldoet en die zo slim is ingedeeld, dat iemand daar kan wonen met volop zorg. Dus een grote slaapkamer en een grote badkamer met zeer flexibel "designsanitair".

De mantelzorgwoning bestaat uit drie units van De Meeuw, de totale oppervlakte is 54 m2.

Hij wordt geplaatst in de buurt van de woning waar de mensen wonen die de mantelzorg geven aan de bewoner(s). Dat kunnen de kinderen zijn als het gaat om ouderen, maar ook de ouders of andere mantelzorgers als het gaat om een jongere. In de praktijk is dat vaak de achtertuin of een zijtuin. De elektriciteit, het water en de riolering worden aangesloten op de hoofdwoning. De woning wordt verwarmd door middel van een lucht-warmtepomp en er wordt elektrisch gekookt. Zodoende is er geen gasaansluiting nodig en dat is ook veilig.

In Prinsenbeek is de realisering mede tot stand gekomen door de inzet van de ouderenbonden. En de gemeente Breda en de betrokken woningcorporatie Breburg zien mogelijkheden. En er staan er al meer in Nederland, in diverse gemeenten.

Er staat een modelwoning op het terrein van De Meeuw (een van de geestelijke vaders van de mantelzorgwoning).

Wie gaat het betalen? Er zijn meerdere constructies mogelijk. Daar kunnen de mensen van Pas Aan meer over vertellen. Feit is dat de levensduur zeker 25 jaar is, en dat de woning minimaal 10 maal gedemonteerd, verplaatst en weer opnieuw gemonteerd kan worden. Dus als de woning door omstandigheden overbodig wordt, kan hij worden doorverkocht aan een volgende gegadigde.

dinsdag 24 augustus 2010

Invalidentoilet: dan de trap af


Commentaar is eigenlijk overbodig. Voor de enkeling die wel een (flinke) trap op en af kan, maar ook een aangepast toilet nodig heeft....

vrijdag 20 augustus 2010

Beugel in het toilet


In Belfast, bij het dok waar de Titanic is afgebouwd, hebben ze in het oude pomphuis een prachtig restaurant ingericht. Met toiletten op de eerste verdieping en er is ook een lift waarmee je boven kunt komen. Tot zover prima!

Voor het gemak hebben ze ook het "gewone" damestoilet voorzien van een beugel aan de wand. Maar zo opgehangen met het WC-papier-apparaat erboven, heb je er niks aan. Ik héb het geprobeerd om hem te gebruiken, maar helpen bij het opstaan doet-ie in ieder geval niet.

Voor de zekerheid heb ik daarna ook een blik geworpen in het officiele invalidentoilet. Zouden ze dat daar misschien óók zo gedaan hebben, ehhh.... ja. Nog een extra neerklapbare beugel aan de andere kant van de toilet pot. Maar je opdrukken op een beugel waar een kastje boven hangt, gaat niet lukken.

Verkeerde volgorde om de spullen op te hangen, vermoed ik. De beugels komen van de sanitair-boer, het toiletpapier van een verhuurbedrijf.

Zou niemand dat nou in de gaten hebben, dat het zo niet werkt? Of zouden de gebruikers het niet durven te zeggen, omdat ze al blij zijn dát er tenminste iets is?

donderdag 12 augustus 2010

Acht hoog

Vandaag een zéér prettig gesprek gehad met een projectleider van de grootste ouderenbond van Brabant. Het ging over van alles en nog wat (uiteraard op het gebied van ouderen en hun woning) en er zat voor haar veel herkenbaars in.

Een van de zaken die langs kwam, was "uitgankelijkheid" in appartementen. Hoe kom je in geval van nood veilig je appartement uit, als de lift niet werkt en je niet (goed genoeg) met de trap naar beneden kunt? Waarop mijn gesprekspartner reageerde dat haar ouders acht hoog wonen en dat zij over dit onderwerp nooit durfde te beginnen, maar dat het haar wel bezighield.

Vanmiddag bleek het Radio 1 Journaal hier ook zijdelings mee bezig in de "radioroute" die zij deze zomer volgen dwars door Nederland.

Een van de bewoners die over een grote brand in Brunssum (flatgebouw van dertien verdiepingen) van een paar maanden geleden werd geïnterviewd, vertelde over een bewoner met een rolstoel die geëvacueerd moest worden. En hoe moeilijk dat was geweest.

Niet het hoofdonderwerp van het interview -dat ging over hoe het nu met de bewoners ging- maar wél heel duidelijk voor wie er oor voor heeft!

Jammer genoeg werd deze rolstoel gebruikende bewoner niet geïnterviewd, ik had zijn verhaal ook graag gehoord.

zaterdag 7 augustus 2010

Brandalarm


Een van de ochtenden in ons tijdelijk appartementje werden we hardhandig gewekt door een oorverdovend brandalarm op de gezamenlijke gang. Dus snel aangekleed, tas en wat belangrijke dingen meegenomen (dat hoort eigenlijk niet) en wegwezen.

Met de trap, want de lift mag je natuurlijk niet gebruiken, en lekker binnen in de hal blijven wachten met andere half-wakkere vakantiegangers op de dingen die komen gingen.

Het scheen het alarm bij ons op de verdieping te zijn, maar omdat we daar geen brand, rook, hitte, geluid of wat dan ook hadden opgemerkt, vonden we dat we wel even binnen konden blijven. Het leek veel op vals alarm en buiten miezerde het.

Maar wat, als je doof bent? Dan hoor je dat alarm niet, hoe oorverdovend het ook is... En wat als je de lift nodig hebt om beneden te komen, omdat je niet in staat bent om via de trap te gaan? Dat noemen we "uitgankelijkheid".

Op de Britse eilanden is van alles meer dan zorgvuldig geregeld, tot en met een sticker op de stekkers van alle apparaten en de apparaten zelf, dat ze weer een jaar veilig geacht worden (foto: Wales, zomer 2009). En als je zelf een brandje gaat blussen zijn er meerdere soorten brandblussers voorhanden met een sticker ernaast wat je wanneer en waarvoor moet gebruiken. Maar voor een goede uitgankelijkheid ben ik niets tegengekomen.

In Nederland begint het besef door te dringen, dat je ook iets moet bedenken om mensen te evacueren die het alarm niet kunnen horen of niet (goed) kunnen lopen. Dat laatste kan overigens ook gelden voor zwangere vrouwen, kleine kinderen en mensen in paniek.

Voor het eerste probleem bestaat er een rookmelder met zwaailicht en trilalarm voor onder je kussen. Het tweede is ingewikkelder. Er bestaan evacuatiestoelen, waarmee je mensen de trap af kunt krijgen.

Een andere aanpak is zorgen dat evacueren niet nodig is, omdat de brand beperkt gehouden wordt. Dan kan door sprinklers aan te leggen, óók in woningen. Er zijn al de nodige buitenlanden waar dit verplicht is. In Nederland wordt het de laatste jaren in de woningbouw wel op vrijwillige basis gedaan in woongebouwen die hoger zijn dan 70 meter, maar de meerkosten zijn hoog. En dat is vaak een probleem.

Vanochtend stond er in de krant, dat er jaarlijks veel branden in verzorgingshuizen e.d. ontstaan. Het "voordeel" daar is dat de brandweer al weet dat ze daar minder mobiele mensen kan aantreffen. Bij woningen en vele andere gebouwen is dat van tevoren niet bekend.

Het alarm in ons appartement was inderdaad vals. De beheerders lieten na een kwartier weten dat het door het weer kwam. Brandalarm binnenshuis als het buiten motregent?

donderdag 5 augustus 2010

Brede voordeuren


In Dublin (Ierland) had de gids van ons amfibievoertuig een heel verhaal te vertellen over de huizen van de rijke inwoners rond 1800.

Deze huizen hebben namelijk een ongewoon brede voordeur. De reden? De jurken van de bewoonsters met hoepels en veel onderrokken. Die maakten de dames nogal breed, en als ze dan door een smalle deur moesten kon de jurk vuil worden.

Heel handig in de huidige tijd, die brede voordeur, ook voor alles en iedereen met wielen, zij het dat al die huizen wel een aantal treden voor diezelfde voordeur hebben. Hoe ze hun lange jurken daarop schoon hielden, vermeldt het verhaal niet.

dinsdag 27 juli 2010

Stoffer en blik


In Nederland heeft iedereen die voor zijn werk een stoffer en blik hanteert, er eentje met lange stelen, zodat hij/zij niet steeds hoeft te bukken. Daar zorgt de ARBO-wet wel voor.

Vreemd genoeg bukt iedereen die een stoffer en blik in zijn eigen huis gebruikt, wél, een enkele uitzondering daar gelaten...

Die persoon is waarschijnlijk in Zweden op vakantie geweest en vond daar in de supermarkt bij de schoonmaakartikelen een "sopset" met lange stelen voor een euro of acht. Wij hebben er in 2007 gelijk een aantal meegenomen voor eigen gebruik en voor onze moeders van (toen) 84 en 86, die er heel blij mee waren. Wat in Zweden zelf erg opviel, was dat deze stoffers en blikken ook volop door mannen gebruikt werden.

In Nederland bleken ze na wat zoeken ook mondjesmaat te koop. Dure exemplaren (vijftien euro) die echt als "hulpmiddel" verkocht worden, en heel af en toe kom je er een paar tegen in winkels in huishoudelijke artikelen, maar meer dan drie tegelijk heb ik er daar nog nooit gezien.

Nee, dan Ierland, anno 2010. De eerste de beste winkel in een kleine gemeente heeft er een heleboel, en die kosten maar drie euro! Stoffers en blikken om mee te bukken hebben ze daar niet eens meer.

Blijft de vraag: waarom hangen die dingen in Nederland niet gewoon in de supermarkt voor een schappelijke prijs? Ze maken mensen die niet goed kunnen bukken onafhankelijk, want die kunnen voortaan zélf de rommel opvegen en hoeven niet meer te wachten tot er iemand langskomt.

zaterdag 24 juli 2010

Parkeren in Engeland


In Engeland is discriminatie. Wij worden gediscrimineerd als we boodschappen gaan doen bij één van de grote supermarkten. En met name als het regent.

Bij iedere Britse supermarkt zijn de eerste rijen parkeerplaatsen geoormerkt voor gebruik door mensen met een beperking en de mensen met kleine kinderen in een kinderwagen of een wandelwagen. Pas daarachter zijn de parkeerplaatsen waar alle andere mensen mogen parkeren.

Al deze speciale parkeerplaatsen kun je niet over het hoofd zien, want ze zijn luid en duidelijk aanwezig, met extra ruimte aan de zijkant én de achterkant.

Er staat geen tekst bij, daarvoor moet je in Frankrijk zijn, vrij vertaald: "als u mijn parkeerplaats gebruikt, geef ik mijn handicap er graag bij...."

Moraal van het verhaal: geniet van deze "discriminatie" en neem een paraplu mee!

dinsdag 20 juli 2010

Bukken voor de deurkruk


Op straat merk je er niks van. Maar aan de hoogte van de deurkrukken te zien, zouden Ieren en Noord-Ieren een stuk kleiner moeten zijn, dan wij in Nederland.

Die deurkrukken zitten namelijk vaak een flink stuk lager. En niet alleen de deurkrukken, maar ook de trapleuningen. Maar ook weer niet overal.... En ook niet alleen in oude gebouwen uit de tijd dat de mensen nog een stukje kleiner waren.

Als het slot ook nog moeilijk open gaat, krijg je er wel een moeie rug van.

Hamburgers eten


In Nederland ben ik een poosje mystery-shopper geweest voor een bekende hamburgerketen. En als je je dan ook dagelijks bezighoudt met ouderen en gehandicapten, én je hebt gehoord dat er een menukaart in braille zou moeten zijn, ga je op zoek.

In Engeland is dat zoeken niet nodig, daar staat het uitbundig met een pictogram op de deur. Net als het feit dat een hulphond van harte welkom is.

De enige vraag die ik nog heb: hoe kom je daar dan achter als je blind bent, dat dat pictogram er staat? Moet je toch iemand bij je hebben die dat wel ziet, want het wordt (nog) niet voorgelezen. Maar als je het weet, kun je wel zelf de menukaart lezen, als je tenminste braille beheerst.

Dat zou nog wel eens een punt kunnen gaan worden in de toekomst. Ik heb mij door een blinde vriend laten vertellen, dat steeds minder blinden braille in de vingers hebben. Er wordt steeds meer voorgelezen door computers of speciale voorleesapparaten. En mensen die op latere leeftijd blind worden, nemen meestal de moeite niet meer om braille te leren.

Het is al weer een paar jaar geleden dat er door een groep blinden in Den Haag is gedemonstreerd omdat de subsidie voor de blindenbibliotheek zou worden afgeschaft. Reden: te weinig gebruikers.

Voor die stickers op de deur heb je ook geen braille nodig, maar wel iemand die kan zien dat die sticker op de deur zit. En dat is precies de reden, dat genoemde vriend het eigenlijk zonde van het geld vindt, zo'n menukaart in braille. Want iedere keer als er iets aan het menu verandert, moet er een nieuwe kaart gemaakt worden. En dat is veel ingewikkelder en dus duurder dan een gewone menukaart. Zo'n menukaart in braille moet van een gespecialiseerd printbedrijf komen en dat maakt hem extra duur.

Boodschappen doen


Wie niet zo goed ter been is, kan in Engeland goed terecht bij de supermarkt. Daar staat de scootmobiel klaar,keurig opgeladen en met een mandje. Zouden ze dat verstaan onder "shopmobility". En zou dit ook in Nederlandse supermarkten kunnen?

vrijdag 16 juli 2010

In Noorwegen met de trein

Dit keer volstaat een link naar het weblog van De Noordse.

Over het algemeen zijn in Scandinavië de zaken voor mensen met beperkingen behoorlijk goed geregeld, maar toch niet helemaal altijd. Soms blijk je in Noorwegen toch niet de trein in te mogen met je rolstoel, dus dan ga je gewoon zelf rijden om op visite te gaan. Het was maar 500 kilometer en daar doe je maar een dag of negen over (enkele reis).

Ik krijg er plaatsvervangende schaamtegevoelens van....

donderdag 15 juli 2010

Kon je tante al SMS-sen?


Vakantie-uitstapje voor jonge domotica-adviseurs, ook leuk voor de kinderen: naar het museum De Dubbelde Palmboom in Rotterdam. Daar is onder de titel Opa's Ipod een tentoonstelling over wat voor apparaten de opa's en oma's van nu, nog niet eens zo heel lang geleden, gebruikten en hoe ze bediend werden.

Leerzaam, omdat je hier ideeën op kunt doen over bediening van domotica, die goed aansluit bij de ervaring die de oudere helft van de doelgroep in de vingers heeft. Met hun radio, telefoon, televisie, muziekspeler en ook de computer.

De tentoonstelling duurt nog t/m 29 mei 2011.

woensdag 14 juli 2010

Veiligheid boven alles


In Wales zijn ze zuinig op hun inwoners. Op een bankje zitten om naar de zee te kijken, zou wel eens aantrekkelijk kunnen zijn voor ouderen...... maar dan moet je wel zorgen dat ze niet per ongeluk van de helling afvallen.

Het ziet er een beetje opgehokt uit en dat hek zit misschien ook wel een beetje in de weg voor het uitzicht, maar veiligheid boven alles!

Geldautomaat deel 2


Het zoeken was niet moeilijk. Al bij de eerste map vakantiefoto's kwamen de foto's over toegankelijkheid en bruikbaarheid in Engeland boven water.

Zoals deze van een geldautomaat waar je ook goed bij kunt als je klein bent, of hem zittend moet bedienen. In het laatste geval gebruikt u misschien ook wielen, dan hier in Wales wel even de rem erop zetten.

maandag 12 juli 2010

Geldautomaat


Afgelopen week waren we even in een vestingstadje in Zeeuws-Vlaanderen, en daar had ik natuurlijk foto's moeten maken, maar heb dat niet gedaan (beetje dom).

Want wat daar opviel, was de hoogte waarop de geldautomaten waren ingebouwd. Niet zo extreem als op het plaatje, maar wel zo hoog dat er een mini-stoepje onder moest om als staand persoon van gemiddelde lengte geld te kunnen halen. Het stoepje was ook nog eens zo klein, dat de geldautomaat bijna tegen je buik aanzit, of dat je onbedoeld achteruit van het stoepje afstapt. Met een rollator of een ingewikkelder hulpmiddel onbereikbaar, dus onbruikbaar.

Waarom doen banken dit? Eén "idee" heb ik al gehoord van een bank: ramkraken. Maar zouden ze die in het buitenland dan niet hebben? In Frankrijk en Engeland kom je regelmatig (gewoon buiten) geldautomaten tegen die ook vanuit zittende positie goed te bedienen zijn. Dat wil zeggen dat je kunt lezen wat er op het scherm staat, want daarvoor moet je onder de juiste hoek naar het scherm kunnen kijken.

Een andere reden, die wel een béétje lijkt op het plaatje, is de indeling van de gevel waarin het ding geplaatst moet worden. Zo'n gevel heeft natuurlijk ooit een indeling meegekregen van de architect, en toen was er geen sprake van geldautomaten die er ooit later in moesten worden aangebracht. Kennelijk gaat dan de plek vóór de mogelijkheid voor iedereen om hem te gebruiken.....

De bank van de ideeën heeft wel laaggeplaatste automaten, maar die zijn dan binnen een kantoor, en dus dicht als het kantoor dicht is. Ook voor blinden en slechtzienden is binnen een goed idee bedacht: een geldautomaat die praat en de gebruiker zo begeleidt bij het geld halen.

Misschien kunnen de banken er toch nog eens over nadenken? We worden met zijn allen steeds ouder, de ouderen hebben nogal eens geld te besteden, alleen is het moeilijk om het in handen te krijgen.

PINnen kan (nog?)niet overal. En als het wel kan, kun je ook geskimd worden, hoe zorgvuldig je ook bent. Uit ervaring kan ik zeggen, dat dat ook geen onverdeeld genoegen is, en dat het een hoop gedoe geeft.

woensdag 7 juli 2010

Oud worden is geen ziekte

Dat oudere mensen vaker kwalen hebben dan jonge, is wel zeker, maar oud worden op zich is geen ziekte. Al was het maar omdat je dat al heel lang van tevoren ziet aankomen, en overal in je omgeving kunt zien hoe dat ongeveer gaat.

Voor de meeste ouderen zelf is dat natuurlijk ook niet echt een verrassing. Die komt pas als ze zich na een jaartje of twintig met steeds slechter wordende knieën melden bij de gemeente, om precies te zijn het WMO-loket.

Daar krijgen ze dan steeds vaker te horen, dat ze meer eigen verantwoordelijkheid hadden moeten nemen: wat doen ze op "hun" leeftijd nog in een huis met een trap? Is het niet "algemeen gebruikelijk" dat je gaat verhuizen naar een huis zónder trap op die leeftijd? Dus of ze met WMO-geld geholpen worden is nog maar helemaal de vraag........

Iedere gemeente schrijft zijn eigen WMO-verordening (op basis van de Wet Maatschappelijke Ondersteuning). Om het de gemeentes gemakkelijk te maken heeft de Vereniging van Nederlandse Gemeenten een modelverordening geschreven, die door vrijwel alle gemeentes als uitgangspunt wordt gebruikt.

Hoofdstuk 4 uit deze modelverordening gaat over "woonvoorzieningen". In artikel 20 staat onder punt d. dat een woonvoorziening wordt geweigerd, indien

"de woonvoorziening aangevraagd wordt op een moment dat, op basis van leeftijd, gezinssituatie of woonsituatie, te voorzien was dat deze voorziening noodzakelijk zou zijn en daarmee geen sprake is van een onverwacht intredende noodzaak"


Deze zinsnede laat aan duidelijkheid niets te wensen over. De genoemde onverwacht intredende noodzaak is een beperking die wordt veroorzaakt door onvoorzienbare gebeurtenissen, zoals bijvoorbeeld een hersenbloeding of -infarct, of een verkeersongeluk.

Als je de jurisprudentie erop na leest, blijven er wel een paar knellende vragen:
- Welke leeftijd hoort er bij deze argumentatie? In ieder geval wordt "69 jaar" ergens concreet genoemd
- En waar vinden we al die huizen waar ouderen tijdig heen verhuisd hadden moeten zijn?

maandag 5 juli 2010

Deurkruk uit Zweden


Vorige week een leuk gesprek gehad met meneer Nemef. Bij Nemef zijn ze altijd bezig om nieuwe dingen uit te vinden, waar mensen met beperkingen wat aan hebben.

Maar één ding hebben ze nog niet, in ieder geval niet in Nederland. Op vakantie in Zweden trof ik een vrij-bezet-sluiting op een toiletdeur aan, waarmee je de deur ook op slot kunt doen, als je moeite hebt om een klein knopje om te draaien.

Heel makkelijk: je duwt de deurkruk omhoog en dan is de deur op slot, als je hem dan weer omlaag drukt, gaat het slot weer open (zie sticker op de foto).

Het systeem van deurkrukken die een deur op slot doen en weer ontgrendelen door de deurkruk naar boven en naar beneden te bewegen, heeft Nemef in Nederland wel op de markt, maar dan voor voordeuren. Die gebruiksvriendelijke WC-deurkruk in Zweden is afkomstig van hetzelfde overkoepelende moederbedrijf, nl. Assa Abloy.

Je zou denken dat het dan niet zo heel moeilijk kan zijn om de WC-deur-variant ook voor Nederland op de markt te krijgen.

Het mailtje met bovenstaande foto en nog een paar andere foto's is inmiddels op zijn verzoek naar meneer Nemef gestuurd. Benieuwd of er iets moois van gaat komen. Ik houd u op de hoogte!

Hij doet het niet

Vanochtend uitgebreid bijgepraat met vriendin Masi Mohammadi, die een paar maanden geleden is gepromoveerd op domotica bij ouderen in hun huis.

En daar blijken we gelijk een van de problemen te pakken te hebben. Dit soort technologie werkt prima in allerlei testsituaties en modelwoningen, maar blijkt regelmatig onvoorspelbaar gedrag te vertonen in huizen waar ook daadwerkelijk gewóónd wordt. En dat was onderwerp van het promotie-onderzoek. Twee woningen waarin een aantal voorzieningen was aangelegd, bij twee heren van 80+ en 80-.

Ze mochten (eigenlijk moesten) Masi bellen als ze ergens problemen mee ondervonden, maar dat was zo vaak dat ze er soms zelf maar aan zijn gaan sleutelen en regelen, omdat ze zich schaamden om alweer te bellen. Zo is één van hen op een keukentrap aangetroffen om een sensor bij te stellen.... (dat zouden we dus juist niet moeten doen, op zo'n trap klimmen, want daar kun je weer afvallen)

De problemen waren divers, van geoxideerde batterijtjes, tot knopjes op afstandsbedieningen met kuren en batterijen met een gegarandeerde levensduur van tien jaar, die er na anderhalf jaar al de brui aan gaven.

De boel even resetten, is makkelijker gezegd dan gedaan (als je als gebruiker überhaupt al weet wat dat is en hoe dat moet) en ook hier kwamen er weer bedieningssystemen ala Ipod op de proppen. Als Masi zelf, 40-, ingenieur en gepromoveerd op domotica, al twee uur nodig heeft om de bediening met die Ipod te doorgronden, hoe moet dan dan met de gemiddelde (oudere) gebruiker?

Om gefrustreerd van te worden. De beide bewoners/gebruikers waren wel enthousiast als alles naar behoren werkte (de eerste twee weken in hun geval), maar met zoveel storingen gaat de lol er ook wel een beetje af.

En er is weinig touw aan vast te knopen, het komt bij alle bekende merken voor, met name in de "hardware", dus de sloten, de afstandsbediening, enz.

Werk aan de winkel dus! Er wordt verder onderzocht en nagedacht, en Masi verwelkomen we vanaf heden als adviseur bij Ouder worden in eigen huis.

zondag 4 juli 2010

Kastje bij de voordeur

Mijn schoonmoeder heeft nu ook zo'n sleutelkluisje bij de voordeur. Nee, ik ga níet vertellen waar ze woont en er komt hier ook géén foto van zo'n kluisje.

Maar het is een feit dat mensen met minder goede plannen in de zin er met een beetje oplettendheid en tijd om de zaken te bestuderen, erachter kunnen komen wat zo'n kastje betekent: hier zou wel eens iemand kunnen wonen die niet zo makkelijk met een honkbalknuppel achter me aan kan komen, als ik binnen ga kijken of er iets van mijn gading is.

Met de huidige stand van de techniek is dat sleutelkluisje niet (meer) nodig. De techniek maakt het allang mogelijk om in geval van nood de voordeur met een elektronisch gemaakt slot te openen vanuit de zorgcentrale als de hulpverlener op de stoep staat. Of dat die zorgverlener met zijn mobieltje zelf de deur eenmalig kan openen. Betrouwbare systemen die niet door de overbuurman met een ontvangertje kunnen worden "afgeluisterd" en misbruikt.

Alleen de thuiszorgorganisaties zijn er vaak nog niet op voorbereid. Soms zijn ze er wel mee bezig. En zo kwam ik afgelopen week met een organisatie in contact die een pilot gaat doen in een kleine groep woningen die bij een zorgcomplex horen, én..... de manager "zorg op afstand" leek het een goed plan om die pilot uit te breiden naar de particuliere woning waar ik mee bezig ben op dit moment. Wordt ongetwijfeld vervolgd.

vrijdag 2 juli 2010

Bedienbaarheid....


Kwartiertje geleden (10.15 uur) op radio 1, in het Ochtendhumeur van Goedemorgen Nederland: Cisca Dresselhuys met leesbril op zoek naar hoe ze water uit de kraan kan krijgen in toiletten in openbare gelegenheden. En of Neelie Kroes daar niet iets aan kan doen.

Toevallig sprak ik vorige week een paar ouderen die dezelfde problemen hadden gehad met de kraan van de douche in een hotel.

Cisca gaf de schuld aan de binnenhuisarchitecten, en die spelen zeker een rol. Maar er is méér. Zoals de voortschrijdende techniek, die allerlei mogelijkheden biedt die er voorheen niet waren, of alleen in een zeer specialistische omgeving.

En soms komen de kranen uit een buitenland, waar veel anders is dan hier (en dat is vooral léuk). Dat levert kranen op met geheimzinnige bedieningen, waaraan je moet trekken, duwen, draaien om erachter te komen welke temperatuur water eruit komt (bij de douche) en hoeveel.

De tweede reden heeft met hygiëne te maken. Als je niet met je vieze handen aan de kraan hoeft te zitten, kunnen er ook geen bacteriën aan de kraan komen, die de volgende weer aan zijn handen krijgt.

Neemt niet weg, dat beheerders van deze openbare sanitaire ruimtes misschien ook eens zouden moeten denken aan de begrijpelijkheid van de bediening van de kraan. Want als het onbegrijpelijk is, ga je met je vieze handen toch overal langs en worden de bacteriën alsnog verspreid....

Kranen die werken met een sensor zijn overigens een uitkomst voor mensen met last van hun handen die een "gewone" kraan moeilijk open en dicht kunnen krijgen. Het goede nieuws is dan ook, dat ze sinds enige tijd ook te koop zijn voor gebruik in huis, bijvoorbeeld in de keuken.

Als we Neelie Smit er achteraan willen sturen, moeten we eerst de kranen met een IP-adres op Internet aansluiten, dan gaat ze er misschien wél over.

donderdag 1 juli 2010

Wat is de leukste woongemeente?

Vorige week kwam Elsevier weer met de jaarlijkse lijstjes van woonplaatsen, die om allerlei redenen aantrekkelijk zijn. Daar zit ook een Top 25 bij van gemeentes waar het voor senioren prettig wonen is.

Waar heeft Elsevier zoal naar gekeken bij het maken van al die lijstjes? Volgens Elsevier zijn ouderen gesteld op een huisarts en eventueel een ziekenhuis in de buurt, willen ze graag weinig misdaad en weinig verkeersongelukken, een behoorlijk winkelaanbod en een goede dienstverlening van de gemeente.

Dit alles overziende komt de gemeente Naarden op de eerste plaats, en Blaricum er vlak achter op de tweede plaats. In de top-25 komen ook Baarn, Laren, Bussum en Hilversum voor, dus kennelijk is het in Het Gooi goed toeven.

Steden komen in het lijstje topgemeentes voor senioren niet voor. Wat in het algemeen opvalt is, dat het veelal de gemeentes zijn die bekend zijn om hun welvaart en het inkomensniveau van de bewoners: Bloemendaal, Heemstede, Waalre, en enkele plaatsen op en bij de Utrechtse Heuvelrug.

Tot zover de objectief gemeten gegevens. Gelukkig spelen individuele afwegingen ook een rol bij de keuze waar men wil wonen.

maandag 28 juni 2010

Hoe hou je de hitte buiten

Heel veel mensen hebben last van erg warm weer, maar ouderen en gehandicapten meer dan gemiddeld. Enerzijds omdat de warmteregeling in hun lichaam soms minder goed werkt, anderzijds omdat ze nogal eens gehuisvest zijn in een aan- of uitbouw met een plat (zwart) dak en óp zo'n dak kun je met dit weer met gemak een ei bakken. Dat belooft weinig goeds voor de binnentemperatuur.

Naast allerlei goede raad is het natuurlijk ook mogelijk om iets aan het huis zelf te doen.

Zonwering die buiten is opgehangen, zoals een screen, uitvalscherm of ouderwetse markies, werken veel beter dan zonwering die binnen wordt opgehangen, zoals bijvoorbeeld "luxaflex". De laatste laat eerst de warmte binnen en slaat het dan op tussen de "luxaflex" en het raam. Het laat zich raden wat er gebeurt als je 's avonds de "luxaflex" omhoog trekt: uitstel maar geen afstel van de warmte. Zonwering aan de buitenzijde houdt de warmte ook echt helemaal buiten en dat is wel zo comfortabel.

Andere mogelijkheid, als u toch de platdakbedekking binnenkort moet vervangen: neem witte. Keuze uit kunststof en bitumen met een witte afwerklaag. De fabrikant van de laatste heeft laten uitrekenen dat de binnentemperatuur maar liefst 5 graden lager is dan bij gebruik van zwarte dakbedekking.

Nog een mogelijkheid: een warmtepomp die gebruikt wordt voor verwarming van de woning (in plaats van een gewone cv-ketel), kan met warm weer worden ingezet om te koelen. De zorgkamer en de mantelzorgwoning hebben wel een plat (zwart) dak maar ook een warmtepomp, en die bewijst met dit weer zijn diensten door te koelen. Ook mogelijk in gewone huizen en ook om milieuredenen het overwegen waard, als de oude cv-ketel het einde van zijn levensduur nadert.

Tot slot kun je natuurlijk ook een airco kopen, eentje die je mee kunt nemen naar de kamer waar je koelte wilt, of een vaste in bijvoorbeeld de slaapkamer. En niet vergeten: drink voldoende!

zaterdag 26 juni 2010

Gast: Het dagelijks leven met een gebroken enkel

Een paar weekjes in een bubbel

Een verkeerde stap bij een potje voetbal in het park en je leven staat een paar weken op z'n kop. Diagnose: dubbele enkelbreuk en bij nader inzien ook een operatie noodzakelijk om alle losse stukken met een metalen plaatje en een paar schroeven te fixeren.

Gek idee dat je boven de enkel niet ziek bent of je zo voelt, maar dat dit wel een grote impact heeft op je leven. Nou gaat het lopen op krukken me vrij goed af, maar proefondervindelijk blijkt dat 500m toch wel ongeveer de maximum afstand is die ik buiten af kan leggen zonder door mijn krukken te zakken. Aangezien autorijden en fietsen er ook niet inzit, ben je al snel afhankelijk van chaufferende vrienden of taxi's (als je niet een paar honderd meter kan lopen, is het nemen van openbaar vervoer met een paar overstappen immers ook geen pretje).

Bovendien, waar zou je heen willen? Ooit iemand op krukken en een mandje door de supermarkt zien lopen, kleding zien passen of zien wegzakken in het mulle strandzand? Als dit al mogelijk is stroomt er na een paar minuten staan of hinkelen zoveel bloed naar mijn voet dat deze pijnlijk begint op te zwellen en een zitplaats waar het been omhoog kan hard nodig is.

Dan nog maar een paar dagen thuis blijven, daar zijn de afstanden niet zo groot en biedt de nieuwe bank met chaise longue en een stapel kussens uitkomst. Binnen heb je geen last van de afstanden die je moet afleggen, maar spelen weer hele andere zaken. Met een goede leuning is de trap naar boven voor mij prima te nemen, alleen heb je wel iemand nodig die je tweede kruk mee naar boven neemt. Op en neer naar de keuken is niet zo'n probleem, maar probeer dan maar eens een bord met eten mee terug te nemen; laat staan drinken. Nadat vriendin L. naar werk is, wordt de lunch en ieder glas drinken noodgedwongen genuttigd op een klapstoel in de keuken.

Tot zover, de ongemakken van een week in het gips.

Wat ronduit gevaarlijk blijkt te zijn is de douche. Het doucheritueel start met het hermetisch inpakken van het gipsen been in een vuilniszak om het water buiten te houden. Steunend op een been en twee krukken probeer je jezelf over de instap van een centimeter of 15 te slingeren waarbij je op een been in de natte en gladde douchebak landt en zo snel mogelijk de douchestang of kraan pakt om niet te vallen. Terwijl je deze blijft vasthouden, probeer je niet je evenwicht te verliezen wanneer je met je ogen dicht je haar uitspoelt of gebukt je goede been inzeept. Is dit allemaal goed gegaan, dan droog je je af, behalve natuurlijk de onderkant van de voet waarop je al de hele tijd steunt. De krukken staan nog buiten de douchebak en je hoopt dat de vloer droog is gebleven voordat je je weer afzet om met je natte landingsgestel op de badkamervloer te landen. Als je de vuilniszak daarna van je been haalt het gips wederom droog is gebleven en je de douche hebt overleefd, besef je dat twee gezonde benen heel wat waard zijn.

vrijdag 25 juni 2010

Mening


Kijk, hier worden wij nou blij van! De twitterende makelaar heeft deelgenomen aan de basiscursus Seniorkeurmakelaar. En dat is haar goed bevallen.

Ook de andere drie aanwezige cursisten zijn voldaan en met nieuwe inzichten naar huis en kantoor gegaan.

Gaat het nu bij u kriebelen? Vanwege de vakantie is de eerstvolgende gelegenheid om zo'n cursus te volgen pas eind augustus. Naast makelaars zijn ook andere professionals met voldoende bouwkundige kennis welkom.

donderdag 24 juni 2010

Levensloopbestendig

Raar woord, "levensloopbestendig". Denk maar eens na wat het echt betekent. Inderdaad een huis voor je HELE levensloop. Een huis waarin je zou kunnen wonen van je geboorte tot je graf. Een huis dat je kunt aanpassen aan de gewenste omstandigheden, kamer erbij, kamer eraf, muurtje verplaatsen, als je dat nodig hebt.

Dat op zich is overigens de schrik van menig makelaar. Die willen graag zo min mogelijk aanpassingsmogelijkheden, verhuizen, dát is pas een goed idee.

De beschreven betekenis was ook ooit de bedoeling, maar het is nooit echt goed van de grond gekomen. De regelgeving zit daar ook tussen: de brandweer maakt het je niet echt gemakkelijk als je een slaapkamer die de buren niet meer nodig hebben, bij je huis wilt trekken.

Uiteindelijk is de betekenis vervaagd tot zoiets als "geschikt (te maken) voor mensen met een lichte functiebeperking". Wat je daar precies onder moet verstaan staat overigens nergens op papier. Niet zo duidelijk dus voor de woningzoeker, want wat kan die verwachten?

Zoals al vaker gezegd, die brede deuren zijn nuttig (en ook verplicht bij nieuwbouw), maar de grootste knelpunten liggen in de badkamer en de slaapkamer, en daar kom je nog rare dingen tegen. Is er wel een toilet in de badkamer bijvoorbeeld. Dat vindt de thuiszorg erg belangrijk als ze ooit bij jou in actie moeten komen.

Sinds een poosje wordt geprobeerd het woord "levenloopbestendig" te vervangen door het nieuwe woord "levensloopgeschikt". Daarom heb ik het internetdomein .nl daarvoor alvast maar gereserveerd. De invulling volgt nog. Tot die tijd komt u gewoon uit op de website van Ouder worden in eigen huis.

woensdag 23 juni 2010

Wakker worden!

Vandaag was het zover... De woningcorporaties zijn wakker geworden. Of liever gezegd hun overkoepelende organisatie Aedes. Vanochtend kreeg ik van een relatie een mail binnen, dat Aedes een rapport heeft uitgebracht met als ondertitel "Nu aanpakken met aanpassen".

In het rapport worden de corporaties aangemoedigd om eens serieuzer te gaan kijken naar de vergrijzing en de gevolgen voor woningmarkt, in ieder geval dat deel dat beheerd wordt door de corporaties.

Het treft dat ik net gisteren de eerste workshop "Levensloopgeschikt (ver)bouwen" heb gegeven aan medewerkers van diverse woningcorporaties. Deze 3-uur durende workshop heb ik ontwikkeld voor Habitask (opleider en veel meer voor de woningcorporaties). Voor deze organisatie geef ik al 10 jaar bouwkundige cursussen. En dit leek mij een welkome aanvulling op hun reguliere cursusaanbod.

Goed gezien, want de pilot was voldoende gevuld om doorgang te vinden en de cursisten waren heel enthousiast. Aan de hand van foto's van 20 situaties hebben we met elkaar gepraat over de mogelijke problemen en hoe je die zou kunnen oplossen. En of de corporaties er al tegen aan lopen (ja dus) en wat ze ermee doen.

Tot verbazing van de deelnemers kun je in een aantal gevallen al met hele eenvoudige maatregelen dingen verbeteren. Voorbeeld? De onderste en bovenste trede van een trap in een trappenhuis van een woongebouw markeren met een gele streep, zodat je goed kunt zien waar de trap precies begint (en ophoudt).

Die streep kun je er gewoon op aanbrengen met een kwast gele verf, of met een speciaal daarvoor bedoelde tape. In het laatste geval wel heel goed kijken hoe snel die tape kan loslaten (liefst nooit, tenzij het de bedoeling is), anders kun je weer struikelen over de losse eindjes.

dinsdag 22 juni 2010

Zorgwoningen en het Bouwbesluit

Vandaag was ik bij een van de grootste woningcorporaties van het land om te praten over een cursus over de praktische kanten van het Bouwbesluit. Op het lijstje met punten om het over te hebben, stonden ook de extra eisen die gesteld worden aan "zorgwoningen".

Daar kan ik kort over zijn: die zijn er niet. Voor álle woningen gelden in de bouwregelgeving, waarvan het Bouwbesluit deel uitmaakt, gelijke minimumeisen waar de gemeente op controleert bij de aanvraag van een bouwvergunning. Maakt niet uit of het gaat om een woning voor een student, of een gezin, of ouderen: voor de wet is ook iedere woning gelijk.

Maar het betekent wel, dat de gemeente niks méér kan eisen dan dat, ook niet via een contract bij bijvoorbeeld de verkoop van grond. Dat is inmiddels afgestraft door de rechter: extra bouwkundige eisen bovenop het Bouwbesluit mogen echt niet, ook niet via een "sluiproute".

Het Bouwbesluit doet sinds juli 1997 wel een kleine handreiking in het kader van de toegankelijkheid: minimale deurbreedte en deurhoogte, en geen "hoogteverschillen" zoals drempels, hoger dan 20 millimeter. En in sommige gevallen ruimte die later voor een lift gebruikt kan worden.

Maar verder gaat het niet! De minimale badkamer is en blijft 1,6 m2 en daarin kun je echt alleen maar uit de voeten als je goed ter been bent.

Het Bouwbesluit is in 1992 ingevoerd met het idee, dat het natuurlijk iedereen vrij staat om (ver) boven de minimale eisen te gaan, maar helaas is dat lang niet altijd het geval. Dat hangt helemaal af van wat de opdrachtgever wil (en kan betalen).

En het hangt af natuurlijk ook er vanaf of de consument interesse heeft voor de woningen die worden aangeboden. Jammer genoeg weten die consumenten ook te weinig van de materie af en komen ze er door schade en schande achter als ze er wonen.........

zaterdag 19 juni 2010

Douchen


Het eerste obstakel dat zoonlief tegenkwam was de douchebak. En dat is een bekend obstakel voor mensen die tijdelijk of altijd niet zo mobiel zijn. Die douchebakken hebben een forse opstap, ik heb dat wel eens opgemeten bij iemand in een woning die verkocht was als "seniorenwoning". Maar liefst 23 centimeter! Dat is hoger dan een gangbare traptrede.

In de badkamer is de mens kwetsbaar: geen bescherming van kleding en schoenen, gebruik van zeep en water, en af en toe op één been staan. Allemaal op zich al ingrediënten voor een ongelukje, maar allemaal samen zeker niet risicoloos: uitglijden, evenwicht verliezen, een douchekraan die tintelingen in je handen veroorzaakt.

Om met het laatste te beginnen. Dat klinkt misschien wel "avontuurlijk" (citaat van iemand die dat in haar huis heeft), maar het is niet de bedoeling. Het is te voorkomen door de badkamer aan te laten leggen door iemand die 'echt' verstand heeft van elektrische installaties. Die weet namelijk dat er in een badkamer de nodige aardingsvoorzieningen moeten worden aangelegd. En als de bouwkundige vloer van beton is, hoort daar een aardmatje bij om de douchevloer als het ware elektrisch "los te koppelen" van de omliggende kamers. Alles is namelijk met alles verbonden via de wapening in de vloer. En dat kan in de badkamer leiden tot dit soort rare effecten, maar het kan ook fataal aflopen.....

De combinatie van water en zeep verhoogt de kans op uitglijden, en in je blootje ben je niet erg goed beschermd als je valt. Daarom is een stroeve vloer zéér aan te raden. Dat betekent nieuwe antisliptegels laten leggen of de bestaande tegelvloer stroef laten maken (vrijwel onzichtbaar).

Op één been staan (op de natte vloer met zeep) doe je als je de douchebak in of uit moet stappen, en als je staande je voeten wast. Het eerste maak je veiliger door voor een "inloopdouche" te kiezen en/of iets aan de muur te hangen waaraan je je kunt vasthouden. Let wel op of de muur dat kan hebben, gipsblokken geven geheid een probleem!

Voor veilig en comfortabel je voeten wassen kun je natuurlijk ook erbij gaan zitten, bijvoorbeeld op een douchezitje. Daarover een andere keer méér.

Eenmaal in de douchebak gehupt, moest zoonlief nog wel wat voorzieningen treffen om het gips droog te houden. Maar met een vriendin die al eens twee armen tegelijkertijd heeft gebroken, was daarvoor de benodigde expertise in huis.

vrijdag 18 juni 2010

Te gast: zoon met gebroken been


Oudste zoon heeft gisteren bij het voetballen met zijn collega's zijn kuitbeen op twee plaatsen gebroken. Uiteraard is hij in theorie aardig op de hoogte, maar nu komt de praktijk!

Hoe gaat het dagelijks leven als je twee weken niet op je been mag staan, je handen vol hebt met krukken en op de eerste verdieping woont (met een trap)? Vriendin nog niet geslaagd voor het rijexamen, dus de auto blijft noodgedwongen voor de deur.

Ik heb hem gevraagd de opmerkelijkste dingen die hij tegenkomt, bij te houden. En dan plaats ik het hier op het weblog.

dinsdag 15 juni 2010

Stemlokaal en rouwkamer

Vandaag een klein zijsprongetje, want wel over toegankelijkheid, maar niet over woningen. Vorige week had ik op de verkiezingsdag contact met de vader van een nog jong meervoudig gehandicapt kind, die zich bij het stembureau in een school waar hij was, had afgevraagd hoe je daar binnenkomt met een rolstoel. Aandacht proberen te trekken van de mensen in het stembureau waarschijnlijk. Bij mijn stembureau in dezelfde gemeente, lag een bescheiden drempelhulp.

Gisteren was ik bij een crematie, waar een forse drempel aanwezig was bij de ingangsdeur van het bijbehorende rouwcentrum. De voordeur was zo breed dat je er met een bed doorheen zou kunnen (maar achter die deur níet de bocht om...), en ook behoorlijk zwaar, maar een "tweetrapsdorpel" van in totaal een centimeter of vier was toch wat teveel van het goede voor de gebruikers van rollators (hulp) en rolstoelen (uitgestapt) in het gezelschap van wie de helft uit 80-plussers bestond.

De richtlijnen om zelf zonder hulp naar binnen te gaan: een drempelhulp om hoogteverschillen te overbruggen en een elektrische deuropener om die zware deur open te krijgen. Want het is nooit zeker dat er iemand in de buurt is die te hulp kan schieten. En eigenlijk moet het ook zónder hulp kunnen!

zondag 13 juni 2010

Veel licht moet!

Afgelopen week kreeg ik een korte lift naar een kasteel waar een symposium werd gehouden en gedurende die paar honderd meter hebben we het nog snel gehad over de heilzame invloed van licht op ouderen.

De mevrouw die me de lift gaf is vanuit de Hogeschool Zuyd betrokken bij een project met "dynamische verlichting" op een psycho-geriatrische afdeling van een verpleeghuis. Daar verblijven dementerende mensen.

Het is inmiddels al weer een flink aantal jaren bekend, dat licht DE grote factor is in het dag- en nachtritme van de mens, en in het verlengde daarvan de stemming. Dat laatste is allang bekend: licht helpt bij een winterdepressie.

Kort samengevat komt het erop neer, dat er op het netvlies -naast de bekende staafjes en kegeltjes-, nog een "ontvangertje" actief is. Dat zet, bij voldoende licht, de aanmaak van het slaaphormoon melatonine uit. En regelt daarmee in grote mate het slaap-waakpatroon.

Het probleem met ouderen in het algemeen is, dat hun ogen het licht minder goed binnenlaten (daarom hebben ouderen ook veel meer licht nodig om iets goed te kunnen zien). Het bijverschijnsel is, dat er óók veel meer licht nodig is om de aanmaak van het slaaphormoon uit te zetten. Als mensen, door wat voor omstandigheden ook, veel binnen zitten en in ruimtes waar het niet al te licht is, gaat de aanmaak van slaaphormoon de hele dag op een laag pitje door, wat bijvoorbeeld tot gevolg heeft dat mensen overdag regelmatig indutten, en dan op de "normale" slaaptijden niet zoveel slaap meer hebben.

Dit effect is nog eens extra sterk bij dementerenden.

Moraal van het verhaal: zorg dat ouderen overdag voldoende licht krijgen; maak dus grote ramen en zorg voor veel kunstlicht. Naar buiten moet natuurlijk eigenlijk op de eerste plaats komen.

Bij dynamische verlichting verandert het licht gedurende de dag, net zoals dat ook buitenshuis het geval is. Met een Fins systeem dat werkt via een soort polshorloge dat de bewoners dragen, heeft men het slaap-waakritme van de bewoners kunnen onderzoeken, en wat bleek? Duidelijk positieve effecten!

Het seminar in het kasteel ging overigens over "ouderen en sociale media"

zaterdag 12 juni 2010

Wassen zonder water

Op zaterdag schrijft Yvette den Brok altijd een column in onze krant. Helaas is die column niet te vinden op de website van de krant, maar het onderwerp van vandaag is zeer interessant.

Wassen zonder water
is een snelle manier om mensen te "wassen". Het gebeurt dan niet met twee waskommen water (eentje voor boven en eentje voor onder) plus een hele stapel textiel, maar met vochtige doekjes die enige verwantschap hebben met de doekjes om babybilletjes schoon te krijgen (maar dan niet vet). Afdrogen hoeft niet.

Deze doekjes blijken zeer prettig te zijn voor mensen die ernstig ziek zijn, want minder draaien en keren, en voor mensen met een tere huid, want ze "schuren" minder dan washandjes en handdoeken. Yvette schrijft, dat ze ze zelf ook reuze handig vindt in een hotel, als ze de badkamer niet kan gebruiken met haar rolstoel. Maar.... er hebben zich nu twee zorgorganisaties gemeld, die ze voortaan altijd willen gaan gebruiken.

En dat is nou net het punt. Bijna iedereen heeft het liefste een wasbeurt met gewoon water, en die mogelijkheid zou zomaar kunnen verdwijnen, uit een soort efficiency, ook als de badkamer op zich prima bruikbaar is met de hulpmiddelen die nodig zijn. Niks meer te kiezen!?

Als we even doordenken, komt het spookbeeld van mensen thuis in beeld, die hulp nodig hebben bij het wassen. Vallen die straks ook ten prooi aan deze snelle waterloze wasmethode, ook als ze daar helemaal geen zin in hebben?

Kan het gebeuren dat dit je voorland wordt omdat je badkamer niet aan de huidige eisen voldoet om je daar met hulpmiddelen te kunnen wassen? En nog ietsje verder doorgedacht: hoeft die badkamer dan over een poosje misschien ook niet meer te worden aangepast.... Ik wil niemand op slechte ideeën brengen, maar dat bespaart waarschijnlijk een hoop geld.

Ik gun iedereen die dat prettig vindt of in bijzondere omstandigheden verkeert (zoals boven omschreven) zijn wasbeurt-zonder-water. Maar alle anderen moeten wat mij betreft kunnen KIEZEN!

donderdag 10 juni 2010

Hoera

Alweer een woningeigenaar gevonden die bedacht heeft dat ouderen in een appartementengebouw misschien wel een scootmobiel moeten kunnen opladen. Iedere berging zijn eigen stopcontact.

Omdat dit bericht te vinden is op de website van de installateur, ontbreekt de informatie over de bergingen zelf. Waar liggen die, voelen de bewoners zich daar een beetje veilig? En hoe ver is het van de berging naar de woning?

dinsdag 8 juni 2010

Wonen in de verkiezingsprogramma's (7)

Laatste keer, althans voorlopig. Ook de Chronisch Zieken en Gehandicaptenraad heeft de verkiezingsprogramma's doorgeplozen.

Citaat: "Net als in 2006 zijn de meeste partijen voor het versterken van de rechten en de gelijke behandeling van chronisch zieken en gehandicapten. Waar in 2006 de nadruk lag op verbeteringen in de Wet gelijke behandeling, kijkt men nu eerder naar de Grondwet of naar de ratificatie van het VN-verdrag inzake de rechten van mensen met een handicap".

Tussen 2006 en 2010 is de reikwijdte van de Wet gelijke behandeling op grond van handicap of chronische ziekte(Wgbhcz) vergroot, waardoor nu ook "wonen" hieronder valt.

Het VN-verdag inzake de rechten van mensen met een handicap, is beter bekend onder de naam Agenda 22.

"De Verenigde Naties en alle lidstaten (waaronder Nederland) aanvaardden in 1993 unaniem ‘de 22 VN Standaardregels Gelijke kansen voor mensen met een handicap’. Afgekort worden deze meestal de 22 Standaardregels genoemd. Het doel van deze regels is dat mensen met functiebeperkingen dezelfde kansen krijgen als andere burgers. De Nederlandse overheid is verplicht om de Standaardregels uit te voeren.

Agenda 22 is een uitwerking van de Standaardregels. De Agenda beschrijft een methode om in elke gemeente beleid te maken vanuit de 22 Standaardregels. Concreet houdt dit in: beleid maken door op een gelijkwaardige manier samen te werken met de belangenorganisaties en gebruik te maken van de kennis en ervaring van ervaringsdeskundigen
".

In het verlengde van woningen ligt "Vrijwel alle partijen hebben, net als in 2006, aandacht voor de toegankelijkheid van openbare gebouwen en het OV, en voor sportvoorzieningen voor mensen met een beperking".

Werk aan de winkel dus, want we zijn nog maar net begonnen!

Over woningen op zich geen woord, wél veel over zorg e.d., maar dat valt buiten het bestek van dit blog.

zaterdag 5 juni 2010

Wonen is voor ouderen méér dan zorg!

Bij het lezen van al die programma's is me wel één ding opgevallen: de woonsituatie van ouderen wordt in bijna alle verkiezingsprogramma's linksom of rechtsom ondergebracht in het hoofdstuk "zorg". Tussen de premies voor de zorgverzekering en het eigen risico.

Met name de jongere oudere (want je bent tegenwoordig met 55 jaar al "oud") zal zich hierin niet erg herkennen. En een vastgoedontwikkelaar ook niet, want wat moet die met al die zorgwoningen als de grijze golf van de babyboomers is overleden? Blijft hij zitten met een type woning wat niemand anders nog wil hebben?

Daarom op deze plaats een pleidooi om in het algemeen woningen te bouwen die voor iedereen, jong en oud, aantrekkelijk en goed bruikbaar zijn, en die, indien nodig op een eenvoudige manier kunnen worden aangepast voor bewoning door mensen die zorg nodig hebben.

Het eisenpakket van WoonKeur helpt hierbij een eind in de goede richting.

Wonen in de verkiezingsprogramma's (6)

Met moederdag kreeg ik een adoptiecertificaat van het WNF voor een gorilla waarbij zoonlief de volgende boodschap meegaf "een cadeau in een ver land voor een andere moeder die ook oud wil worden in haar eigen bos".

Het had een punt uit het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren kunnen zijn. Als enige van alle politieke partijen die we mailden vanwege dit weblog, was dit de enige partij die snel en adequaat reageerde, namelijk met wat zij er zoal van vinden:

"Met betrekking tot het aangepast bouwen voor jong en oud hebben we het volgende in ons programma staan: Het ouderenbeleid moet er op gericht zijn om mensen zolang mogelijk zelfstandig in onze samenleving te laten functioneren. De overheid is behulpzaam om dat mogelijk te maken en past hierbij maatwerk toe. Meergeneratiewonen moet worden aangemoedigd door een ruimhartig beleid ten aanzien van het bouwen van aanleunwoningen voor jongeren of ouderen op eigen erf".

Wederom het vereenvoudigen van de mogelijkheid tot het plaatsen van bijvoorbeeld een mantelzorgwoning op het erf van een potentiële mantelzorger.

Dit onderwerp begint nu gelukkig wortel te schieten!

vrijdag 4 juni 2010

Foto vlakke douchebak


Vandaag van een relatie gehoord dat zij een aantal reacties had gehad op de foto op Facebook die zij had gemaakt van mijn voet op de rand van de vlak ingebouwde douchebak in het Seniorkeurhuis.

Die foto wil ik de lezers hier dus ook niet onthouden.

Misschien wilt u nog weten wat u hier nou eigenlijk ziet? Een douchebak, en niet zomaar een douchebak maar eentje die geheel vlak in de vloer kan worden ingebouwd. Er zit nog wel een sifon onder die ook moet worden weggewerkt, maar die heeft de minimaal mogelijke diepte.

En voor wie is zo'n "vreselijk vlakke douchebak" om even de woorden van de leverancier aan te halen? Voor iedereen die een vlakke douche wil hebben of gewoon nodig heeft en wat minder gecharmeerd is van de inloopdouche met goot (die na verloop van tijd vaak niet zo waterdicht blijkt te zijn als je zou willen).

Zo heb je dan toch een aparte douchebak, met afschot naar het putje, stroef oppervlak en als extraatje een anti-bacterieel middel in het kunststof.

Dat-ie helemaal vlak is met de omliggende tegelvloer is dus op die foto te zien en kennelijk was dat ongewoon genoeg om op te reageren.

Wil ik er hier nog aan toevoegen, dat er een heel assortiment van zulke douchebakken te koop is, in allerlei afmetingen, ook bijvoorbeeld ter grootte van het kale oppervlak dat je overhoudt als je een ligbad verwijderd hebt.

donderdag 3 juni 2010

Wonen in de verkiezingsprogramma's (5)

De laatste ronde langs de programma's. D66 bijvoorbeeld. Ook daar komen we de meergeneratiewoningen tegen.

Op de radio en de televisie gaat het al een paar dagen over de zorg. Zo hoorde ik Fleur Agema van de PVV vanavond uitgebreid bij omroep Max uitleggen hoeveel deze partij wel niet wil doen voor diegenen die in verzorgings- en verpleeghuizen verblijven.

Prima, maar hopelijk weten de kijkers dan ook, dat dat maar gaat om ca. 150.000 mensen? Of anders gezegd, ongeveer 4% van de 65-plussers. De overige 96% woont in een "gewoon" huis en zal daar ook blijven wonen, want er komen maar heel weinig plaatsen in instellingen bij in de toekomst.

De zorg komt naar dat gewone huis toe en een heleboel huizen zijn daar helemaal niet klaar voor. Daar heeft de PVV het helemaal nergens over in hun programma...

Ik zou willen voorstellen dat de PVV (en niet alleen zij) het daar óók eens over heeft!

Wonen in de verkiezingsprogramma's (4)

Als we naar de verkiezingsprogramma's van GroenLinks en SP kijken, ademen ze dezelfde sfeer als het gaat over hoe ouderen volgens hen zullen wonen in de toekomst.

Citaat uit de tekst van GroenLinks:
"Ouderen, chronisch zieken en mensen met een handicap wonen en werken het liefst in hun eigen buurt en zo zelfstandig mogelijk. Ook als mensen zorg en ondersteuning nodig hebben, willen ze zoveel mogelijk de regie over hun leven behouden".

Misschien hadden we nog graag wat verdieping gezien over het hoe en wat. Ergens anders staat: "Thuiszorg maakt dat mensen langer zelfstandig in hun eigen huis kunnen wonen. GroenLinks vindt dat belangrijk en wil meer investeren in een goede thuiszorg".

Die thuiszorg kan alleen maar goed werken als de woning een beetje meewerkt: slaapkamer en badkamer voldoende groot, dicht bij elkaar, toilet in de badkamer, en je kunt er komen met een tillift. Zo'n ding rijdt namelijk niet zo gemakkelijk en heeft ruime bochten nodig.

Als je hiervoor zorgt, kan iemand ook echt de regie houden: net als alle andere mensen gebruik maken van de badkamer (in plaats van wassen op bed) en naar een gewoon toilet (in plaats van een postoel). De in-plaats-van alternatieven doen wel wat ze moeten doen, maar dragen niet echt bij tot een prettig gevoel bij degene voor wie de hulp bedoeld is.

Ook de SP vindt dat mensen met enige vorm van beperking net zoveel rechten (en plichten) hebben als andere mensen: "Mensen met een handicap moeten het recht hebben om als volwaardige burgers volop mee te kunnen doen in de samenleving. Daartoe zal overal de toegankelijkheid van gebouwen en ruimten en het openbaar vervoer optimaal dienen te worden".

Deze partij spreekt zich uit over allerlei gebouwen en buitenruimtes, maar niet direct over de woning.

Conclusie van vandaag: als je een partij zoekt die ouderen en gehandicapten voor "vol" aanzien, hebben we er hier twee, die hier expliciet aandacht aan besteden.

Een bijbehorende goede woning maakt het dan nog prettiger.

De absolute top op het gebied van de eigen regie is de Fokuswoning, waar mensen met een handicap en enkele uren zorg/hulp per week geheel "vrij" wonen. Bijna alles is mogelijk, alles gaat op aanwijzing en verzoek van de bewoner. De hulp zet de bloemen die je op de markt gekocht hebt in de vaas die de bewoner aanwijst en zet de vaas op de plek die de bewoner wil.

Als uw huis er na de kraamtijd net zo uit zag als het onze (alles stond anders), snapt u waarom dit zo belangrijk is....

maandag 31 mei 2010

Lift kapot

Vandaag in de krant. De enige lift in een flatgebouw gaat 's ochtends om 10.00 kapot en dat duurde tot 21.00 uur. Citaat uit het artikel:

"Bewoners, hoofdzakelijk oudere mensen met gebreken, konden hun woning slecht of niet meer bereiken. Zo moesten terminale kankerpatiënten via de trap 5 verdiepingen naar beneden en boven gedragen worden. Andere bewoners zochten onderdak bij familie of een zorginstelling".

Helaas komt zoiets vaker voor. Vorig jaar nog in een andere stad, waar de lift nog langer buiten bedrijf was. En nog meer (oudere) mensen die daar flink last van hadden omdat ze hun huis niet meer konden bereiken of er niet meer uit konden.

Wat was er in deze beide gevallen gebeurd, als er ontruimd had moeten worden omdat er bijvoorbeeld brand uitbreekt? Dat is de keerzijde van "toegankelijkheid" en het heet "uitgankelijkheid".

Appartementen vallen doorgaans nogal in de smaak van ouderen en gehandicapten die graag een gelijkvloerse woning willen hebben, of door mobiliteitsproblemen in een andere woning niet uit de voeten kunnen. Als alles werkt zoals het bedacht is en er zich geen rare dingen voordoen, werkt dat prima, ook als er maar één lift is.

Maar als de nood aan de man komt en de lift kapot gaat of wordt uitgeschakeld door de brandweer, is het wel de vraag hoe de bewoners die niet snel zijn, of weinig/niet mobiel, er tijdig uit kunnen komen, over de (nood)trap?

In november 2008 was er een ongeval op de Duitse autobahn met een autobus met ouderen. In die bus brak brand uit en een flink aantal mensen die bovenin zaten, kon er met hun rollator niet uit. En dat was maar één trapje.....

Langzamerhand begint dit gelukkig ook door te dringen tot de brandweer en de gehandicaptenorganisaties. Bij nieuwbouw houdt het Bouwbesluit in de gaten dat er minstens twee brandcompartimenten zijn, zodat er altijd een reserveroute is.

Nu de bestaande bouw nog.

Intensieve bejaardenhouderij

Vanochtend lag er een mail in mijn digitale brievenbus van een bevriende relatie die verzuchtte dat zijn vader inmiddels in een woonzorgcentrum woont (in de Randstad) maar dat het daar zo verschrikkelijk slecht is, dat hij zou willen spreken van "intensieve bejaardenhouderij". Als hij dat zegt, is het zo.

Hoe is deze vader van eind 80 daar terecht gekomen? Klassieke aanleiding: gebroken heup door een valpartij. Uit tellingen is gebleken dat een kwart van de mensen die hun heup breekt, niet meer op zichzelf kan wonen en noodgedwongen naar een verzorgings- of verpleeghuis moet verhuizen. Hij is dus een vertegenwoordiger van die groep.

Het eerste kwart overlijdt binnen een jaar, niet door de gebroken heup zelf, maar door de operatie in combinatie met andere kwalen die men al heeft. Hier hebben we een voorbeeld van nog niet zo lang geleden in de persoon van Sugar Lee Hooper. Het bijzondere aan haar was, dat ze buiten van haar scootmobiel was gevallen; het merendeel van dit soort ongelukken gebeurt binnenshuis, zo ook bij de eerder genoemde vader van de relatie.

Het schrijnende en tegelijk positieve is, dat woningen in veel gevallen een stuk veiliger gemaakt kunnen worden door betrekkelijk eenvoudige en niet al te dure verbeteringen aan te brengen. Zoals het stroef maken van de badkamervloer (zeep, water en blote voeten is een glibberige combinatie op een gladde vloer), een tweede trapleuning en "plasrouteverlichting" om nachtelijke expedities veiliger te laten verlopen.

Een toilet op de slaapverdieping is ook een heel veilig idee, maar niet altijd even gemakkelijk uitvoerbaar. En voorkomen dat je voor van alles en nog wat ergens op moet klimmen, waar je dan ook weer vanaf kunt vallen, zoals bovenramen. Dat zijn de belangrijkste bouwkundige zaken.

Wat er met de andere helft van de mensen met een gebroken heup gebeurt? Volgens de dokter zijn ze helemaal beter, maar de praktijk wijst uit, dat een flink deel van hen bang blijft om wéér te vallen. Ook niet echt leuk.

Moraal van het verhaal: het voorkomen van vallen is hét onderwerp, waar iedereen die het aangaat eens naar zou moeten (laten) kijken. De oplossingen zijn niet stigmatiserend en kunnen veel leed voorkomen. En geld uitsparen voor een flink aantal operaties en zorg achteraf. En zo komen we met een omweg dan weer terecht bij de verkiezingsprogramma's.

Blijft de intensieve bejaardenhouderij waar dit blogje mee begon. Zo'n woonzorgcentrum zou zijn licht eens moeten opsteken bij Humanitas in Rotterdam, waar de directeur Hans Becker met een dwarse blik tegen de problematiek aankijkt, wat voor onverwachte "oplossingen" zorgt, en veel woonplezier voor de bewoners.

Voor de particulieren: doe iets aan de veiligheid in huis zodat je minder kans loopt dat je in deze omstandigheden terecht komt. Huurders kunnen en mogen dat óók.

Ouder worden in je eigen huis!

zondag 30 mei 2010

Wonen in de verkiezingsprogramma's (3)

Vanmiddag kreeg ik de tip dat de Vereniging Eigen Huis op haar website een Stemwijzer Wonen heeft staan, waar ook samengevat de standpunten van de politieke partijen over "senioren wonen" langs komen aan het einde.

Makkelijk als je het zelf niet zo snel kunt vinden in het verkiezingsprogramma, zoals bijvoorbeeld bij de VVD. Daar blijken ze te hebben nagedacht over de belastingbox en volgens de Vereniging Eigen Huis, staat er ook ergens iets als "investeren in kleinschalige woon- en zorgvoorzieningen in de buurt".

Bij de PVV en de SP is het echt jammer: beide partijen zwijgen in alle talen over het onderwerp. Vooral van de SP had ik dat niet verwacht, waar was Agnes Kant toen het programma geschreven werd? De Henk en Ingrid van de PVV hebben misschien wel ouders of zelfs grootouders, vergeten?

De ChristenUnie houdt het lekker algemeen (en daardoor ook wel váág): "Bij nieuwbouw rekening houden met de voortgaande verkleining van huishoudens en vergrijzing". Maar wel jammer dat de bestaande woningen niet genoemd worden, want het overgrote deel van de mensen in Nederland woont in een bestaande woning. Hun verkiezingsprogramma heet "Vooruitzien". Bij dit onderwerp is het meer "over het hoofd gezien".

Uitwijken naar een verzorgings- of verpleeghuis is geen optie, want het aantal plaatsen daar is beperkt (ca. 150.000) en zal niet veel groeien de komende tijd. Het verzorgingshuis of verpleeghuis komt straks naar u toe!

Op dit moment woont 96% van de 65-plussers in een "gewoon" huis, en daarvan is het merendeel bestaand. Veel van die bestaande woningen kunnen wel een opkikker gebruiken om ze voor ouderen veilig en comfortabel te maken.

De SGP is niet veel duidelijker : "Zorg voor goede voorzieningen waardoor senioren zo lang mogelijk zelfstandig thuis kunnen blijven wonen".

Kennelijk is het nog niet zo'n belangrijk onderwerp op dit moment, maar dat is een kwestie van tijd: het ouder worden gaat ondertussen gewoon door.

Wonen in de verkiezingsprogramma's (2)

Wat heeft de Partij van de Arbeid in het verkiezingsprogramma staan? Copy-paste van hun eigen website:

"6.Aangepast bouwen voor de vergrijzing
Ouderen moeten langer thuis in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven wonen. De vergrijzing vereist dat woningen hiervoor tijdig en op grote schaal worden aangepast. In combinatie met technische hulpmiddelen (domotica) kan het toenemende aantal chronische zieken als Alzheimerpatiënten verantwoord thuis blijven. Bij nieuwbouw zal aangepast bouwen wettelijk worden bevorderd. Aangepast bouwen in bestaande als wel in nieuwbouw wordt bereikt door introductie van een chronisch zieken-label voor woningen".


De intentie is duidelijk: er moet eens goed nagedacht worden over de bestaande en nieuwe woningen waarin ouderen comfortabel kunnen wonen.

Maar de precieze tekst laat nog wel wat raadsels over. Zo worden alleen de Alzheimer-patiënten met naam en toenaam genoemd, maar de groep die in de praktijk heel veel last heeft van een "slechte" woning, staat er niet bij. Dat zijn de mensen die door veroudering te maken krijgen met problemen met hun mobiliteit, vooral het lopen dus. En met een rollator of een rolstoel kom je direct de problemen in een woning tegen.

Als er dan ook nog zorg noodzakelijk wordt, krijg je te maken met de ARBO-regels, die de zorgers moeten beschermen tegen lichamelijke overbelasting. En dat betekent dat er voldoende ruimte nodig is om te kunnen helpen en om gebruik te kunnen maken van hulpmiddelen zoals een mobiele tillift, een apparaat waarmee het niet handig manoeuvreren is en wat een hele grote draaicirkel nodig heeft (dat kan dan uitmonden in gebruik van een po-stoel en wassen op bed, omdat toilet en badkamer onbruikbaar zijn geworden), en het bed van de partner past dan ook vaak niet meer in de slaapkamer... De verzorging op zich kan dus wel plaats vinden, maar of dat nou prettig is?

Verder lezen we dat "aangepast bouwen" wettelijk bevorderd zou moeten worden en dat er een chronisch-zieken-label voor woningen geïntroduceerd zou moeten worden.

Om met het laatste te beginnen: voor zelfredzame bewoning bestaat dat label al: Woonkeur. In Woonkeur zijn de eisen uit het Handboek voor Toegankelijkheid (handboek voor bouwen voor mensen met allerlei beperkingen) vrijwel geheel opgenomen, maar wel zonder rekening te houden met zorgverlening die extra ruimte vraagt.

En dat is ook een gedeeltelijk antwoord op het eerste punt, aangepast bouwen afdwingen.

Woonkeur heeft aanbevelingen die ver uitstijgen boven de minimale eisen zoals die in het Bouwbesluit staan. Een voorbeeld: een badkamer moet volgens het Bouwbesluit minimaal 80 x 160 cm zijn. Iedereen zal zich daarbij wel kunnen voorstellen wat je daaraan hebt als je bijvoorbeeld een rollator gebruikt....

Het Bouwbesluit is in 1992 bewust zo opgesteld en in de loop der jaren nog wat afgeslankt op gebruikskwaliteit en wat uitgebreid op technisch gebied. Binnenkort komt er weer een vernieuwde versie.

De crux met het Bouwbesluit is, dat niemand méér mag eisen dan wat daarin staat, ook niet via omwegen, zoals in contracten. De rechter heeft een uitspraak gedaan over de verplichting die door een gemeente per contract aan een ontwikkelaar was opgelegd om volgens de eisen van het Garantie Instituut Woningbouw te bouwen. Mag niet!

Dus opleggen dat er met Woonkeur of een ander eisenpakket gebouwd moet worden mag ook niet. En dat is ook niet zo gauw te veranderen.

We zullen het dan moeten zoeken in een of ander label of keurmerk dat door een instantie op een woning geplakt wordt. Om te voorkomen dat de commercie daar vat op krijgt en er onheuse criteria worden aangelegd omdat "partners" dat eisen, moet daar heel goed naar gekeken worden, hoe je dat dan doet.

En graag een minder stigmatiserende naam als het even kan, een vergeet-mij-nietjes woning?

vrijdag 28 mei 2010

Wonen in de verkiezingsprogramma's (1)

Hoe zien de politieke partijen het voor zich, hoe kunnen ouderen zolang mogelijk zelfstandig blijven wonen, als het aan hen ligt? We hebben de verkiezingsprogramma's van de diverse politieke partijen er eens op nagekeken, en we worden er niet blij van.

De vergrijzing op zich is bij iedereen een hot item, maar het gaat dan meestal over de AOW-leeftijd en de zorg. Het merendeel zwijgt in alle talen over de woonsituatie.

De krenten in de pap zullen we hier in een paar afleveringen nader belichten, dit keer het CDA.

Het CDA heeft een groot ouderenplatform, en dat heeft weer een grote interesse in "wonen". Dat hebben we in 2009 aan den lijve ondervonden toen we medewerking hebben verleend aan een manifestatie in april in De Eemhof onder de titel "Slimme woonzorg in de polder". Deze dag was gekoppeld aan de Europese verkiezingen van 2009.

De verwachtingen voor het onderwerp in het verkiezingsprogramma waren dan ook hoog. De bevindingen gematigd positief.

Eigenlijk wordt er maar één onderdeel echt belicht, citaat uit het hoofdstuk over "sociaal en geborgen":

"Bij bestaande bebouwing dient belemmerende regelgeving voor families om met meerdere generaties bij elkaar te wonen, te worden opgeheven: meergeneratiewoningen, het splitsen van woningen, en het zogenoemde kangoeroewonen zijn prima manieren om informele steun en betrokkenheid te realiseren."


Waar moeten we aan denken als we dit lezen? Een paar voorbeelden.In een Noord-Hollandse gemeente heeft een corporatie al brainstormend iets bedacht wat in het CDA-programma een "kangoeroewoning" genoemd zou worden, zo lazen we in 2006 in het Haarlems Dagblad (het artikel is helaas niet digitaal terug te vinden, uitgeprint in ons bezit). Het idee was om een kleine woning op de begane grond te ontwerpen voor iemand die mogelijk (mantel)zorg nodig zou kunnen hebben. Daarboven een grotere woning voor het huishouden dat deze mantelzorg zou kunnen verlenen.

Op zich een leuk idee, maar uit het artikel bleek dat de zorgwoning wel heel erg klein uitgevallen was, niet geschikt voor een rolstoelgebruiker, en ook zonder eigen buitenruimte.

Is dat waar een gemiddelde oudere blij van wordt? Midden in het groen maar geen buitenruimte om er te kunnen zitten? Om mee te eten met de mantelzorgende familie moet de bewoner van de zorgwoning bovendien naar boven? Wat ons betreft niet helemaal gelukt.....

Wat wel gelukt is, is de mantelzorgwoning van PasAan. Dat is een "losse woning" voorzien van alle gemakken en met de kwaliteit van het Bouwbesluit, die op het terrein van de mantelzorgverlenende familie kan worden geplaatst. Alleen moeten de gemeentes daar nog even aan wennen als het gaat om verlenen van vergunningen. Daarom is er op 22 september 2009 een petitie ingediend bij de Tweede Kamer om dit gemakkelijker te maken.

De petitie is breed gedragen nl door Mezzo, Unie KBO, CG-Raad, LOC Zeggenschap in zorg, CSO, ANBO, Vereniging Eigen Huis en PCOB. Deze organisaties vertegenwoordigen met elkaar enkele miljoenen Nederlanders.

In deel 2 over "wonen in de verkiezingsprogramma's" gaan we kijken bij de Partij van de Arbeid.