Stoffer en blik

In Nederland heeft iedereen die voor zijn werk een stoffer en blik hanteert, er eentje met lange stelen, zodat hij/zij niet steeds hoeft te bukken. Daar zorgt de ARBO-wet wel voor.

Vreemd genoeg bukt iedereen die een stoffer en blik in zijn eigen huis gebruikt, wél, een enkele uitzondering daar gelaten...

Die persoon is waarschijnlijk in Zweden op vakantie geweest en vond daar in de supermarkt bij de schoonmaakartikelen een "sopset" met lange stelen voor een euro of acht. Wij hebben er in 2007 gelijk een aantal meegenomen voor eigen gebruik en voor onze moeders van (toen) 84 en 86, die er heel blij mee waren. Wat in Zweden zelf erg opviel, was dat deze stoffers en blikken ook volop door mannen gebruikt werden.

In Nederland bleken ze na wat zoeken ook mondjesmaat te koop. Dure exemplaren (vijftien euro) die echt als "hulpmiddel" verkocht worden, en heel af en toe kom je er een paar tegen in winkels in huishoudelijke artikelen, maar meer dan drie tegelijk heb ik er daar nog nooit gezien.

Nee, dan Ierland, anno 2010. De eerste de beste winkel in een kleine gemeente heeft er een heleboel, en die kosten maar drie euro! Stoffers en blikken om mee te bukken hebben ze daar niet eens meer.

Blijft de vraag: waarom hangen die dingen in Nederland niet gewoon in de supermarkt voor een schappelijke prijs? Ze maken mensen die niet goed kunnen bukken onafhankelijk, want die kunnen voortaan zélf de rommel opvegen en hoeven niet meer te wachten tot er iemand langskomt.

Bukken voor de deurkruk

Op straat merk je er niks van. Maar aan de hoogte van de deurkrukken te zien, zouden Ieren en Noord-Ieren een stuk kleiner moeten zijn, dan wij in Nederland.

Die deurkrukken zitten namelijk vaak een flink stuk lager. En niet alleen de deurkrukken, maar ook de trapleuningen. Maar ook weer niet overal.... En ook niet alleen in oude gebouwen uit de tijd dat de mensen nog een stukje kleiner waren.

Als het slot ook nog moeilijk open gaat, krijg je er wel een moeie rug van.

Kon je tante al SMS-sen?

Vakantie-uitstapje voor jonge domotica-adviseurs, ook leuk voor de kinderen: naar het museum De Dubbelde Palmboom in Rotterdam. Daar is onder de titel Opa's Ipod een tentoonstelling over wat voor apparaten de opa's en oma's van nu, nog niet eens zo heel lang geleden, gebruikten en hoe ze bediend werden.

Leerzaam, omdat je hier ideeën op kunt doen over bediening van domotica, die goed aansluit bij de ervaring die de oudere helft van de doelgroep in de vingers heeft. Met hun radio, telefoon, televisie, muziekspeler en ook de computer.

De tentoonstelling duurt nog t/m 29 mei 2011.

Geldautomaat deel 2

Het zoeken was niet moeilijk. Al bij de eerste map vakantiefoto's kwamen de foto's over toegankelijkheid en bruikbaarheid in Engeland boven water.

Zoals deze van een geldautomaat waar je ook goed bij kunt als je klein bent, of hem zittend moet bedienen. In het laatste geval gebruikt u misschien ook wielen, dan hier in Wales wel even de rem erop zetten.

Geldautomaat

Afgelopen week waren we even in een vestingstadje in Zeeuws-Vlaanderen, en daar had ik natuurlijk foto's moeten maken, maar heb dat niet gedaan (beetje dom).

Want wat daar opviel, was de hoogte waarop de geldautomaten waren ingebouwd. Niet zo extreem als op het plaatje, maar wel zo hoog dat er een mini-stoepje onder moest om als staand persoon van gemiddelde lengte geld te kunnen halen. Het stoepje was ook nog eens zo klein, dat de geldautomaat bijna tegen je buik aanzit, of dat je onbedoeld achteruit van het stoepje afstapt. Met een rollator of een ingewikkelder hulpmiddel onbereikbaar, dus onbruikbaar.

Waarom doen banken dit? Eén "idee" heb ik al gehoord van een bank: ramkraken. Maar zouden ze die in het buitenland dan niet hebben? In Frankrijk en Engeland kom je regelmatig (gewoon buiten) geldautomaten tegen die ook vanuit zittende positie goed te bedienen zijn. Dat wil zeggen dat je kunt lezen wat er op het scherm staat, want daarvoor moet je onder de juiste hoek naar het scherm kunnen kijken.

Een andere reden, die wel een béétje lijkt op het plaatje, is de indeling van de gevel waarin het ding geplaatst moet worden. Zo'n gevel heeft natuurlijk ooit een indeling meegekregen van de architect, en toen was er geen sprake van geldautomaten die er ooit later in moesten worden aangebracht. Kennelijk gaat dan de plek vóór de mogelijkheid voor iedereen om hem te gebruiken.....

De bank van de ideeën heeft wel laaggeplaatste automaten, maar die zijn dan binnen een kantoor, en dus dicht als het kantoor dicht is. Ook voor blinden en slechtzienden is binnen een goed idee bedacht: een geldautomaat die praat en de gebruiker zo begeleidt bij het geld halen.

Misschien kunnen de banken er toch nog eens over nadenken? We worden met zijn allen steeds ouder, de ouderen hebben nogal eens geld te besteden, alleen is het moeilijk om het in handen te krijgen.

PINnen kan (nog?)niet overal. En als het wel kan, kun je ook geskimd worden, hoe zorgvuldig je ook bent. Uit ervaring kan ik zeggen, dat dat ook geen onverdeeld genoegen is, en dat het een hoop gedoe geeft.

Bedienbaarheid....

Kwartiertje geleden (10.15 uur) op radio 1, in het Ochtendhumeur van Goedemorgen Nederland: Cisca Dresselhuys met leesbril op zoek naar hoe ze water uit de kraan kan krijgen in toiletten in openbare gelegenheden. En of Neelie Kroes daar niet iets aan kan doen.

Toevallig sprak ik vorige week een paar ouderen die dezelfde problemen hadden gehad met de kraan van de douche in een hotel.

Cisca gaf de schuld aan de binnenhuisarchitecten, en die spelen zeker een rol. Maar er is méér. Zoals de voortschrijdende techniek, die allerlei mogelijkheden biedt die er voorheen niet waren, of alleen in een zeer specialistische omgeving.

En soms komen de kranen uit een buitenland, waar veel anders is dan hier (en dat is vooral léuk). Dat levert kranen op met geheimzinnige bedieningen, waaraan je moet trekken, duwen, draaien om erachter te komen welke temperatuur water eruit komt (bij de douche) en hoeveel.

De tweede reden heeft met hygiëne te maken. Als je niet met je vieze handen aan de kraan hoeft te zitten, kunnen er ook geen bacteriën aan de kraan komen, die de volgende weer aan zijn handen krijgt.

Neemt niet weg, dat beheerders van deze openbare sanitaire ruimtes misschien ook eens zouden moeten denken aan de begrijpelijkheid van de bediening van de kraan. Want als het onbegrijpelijk is, ga je met je vieze handen toch overal langs en worden de bacteriën alsnog verspreid....

Kranen die werken met een sensor zijn overigens een uitkomst voor mensen met last van hun handen die een "gewone" kraan moeilijk open en dicht kunnen krijgen. Het goede nieuws is dan ook, dat ze sinds enige tijd ook te koop zijn voor gebruik in huis, bijvoorbeeld in de keuken.

Als we Neelie Smit er achteraan willen sturen, moeten we eerst de kranen met een IP-adres op Internet aansluiten, dan gaat ze er misschien wél over.