De mantelzorgwoning

In Prinsenbeek staat er nu ook eentje, een mantelzorgwoning.

Een mantelzorgwoning is een complete tweekamerwoning die aan alle bouwkundige eisen van deze tijd (voor de kenners: het Bouwbesluit) voldoet en die zo slim is ingedeeld, dat iemand daar kan wonen met volop zorg. Dus een grote slaapkamer en een grote badkamer met zeer flexibel "designsanitair".

De mantelzorgwoning bestaat uit drie units van De Meeuw, de totale oppervlakte is 54 m2.

Hij wordt geplaatst in de buurt van de woning waar de mensen wonen die de mantelzorg geven aan de bewoner(s). Dat kunnen de kinderen zijn als het gaat om ouderen, maar ook de ouders of andere mantelzorgers als het gaat om een jongere. In de praktijk is dat vaak de achtertuin of een zijtuin. De elektriciteit, het water en de riolering worden aangesloten op de hoofdwoning. De woning wordt verwarmd door middel van een lucht-warmtepomp en er wordt elektrisch gekookt. Zodoende is er geen gasaansluiting nodig en dat is ook veilig.

In Prinsenbeek is de realisering mede tot stand gekomen door de inzet van de ouderenbonden. En de gemeente Breda en de betrokken woningcorporatie Breburg zien mogelijkheden. En er staan er al meer in Nederland, in diverse gemeenten.

Er staat een modelwoning op het terrein van De Meeuw (een van de geestelijke vaders van de mantelzorgwoning).

Wie gaat het betalen? Er zijn meerdere constructies mogelijk. Daar kunnen de mensen van Pas Aan meer over vertellen. Feit is dat de levensduur zeker 25 jaar is, en dat de woning minimaal 10 maal gedemonteerd, verplaatst en weer opnieuw gemonteerd kan worden. Dus als de woning door omstandigheden overbodig wordt, kan hij worden doorverkocht aan een volgende gegadigde.

Wonen in de verkiezingsprogramma's (6)

Met moederdag kreeg ik een adoptiecertificaat van het WNF voor een gorilla waarbij zoonlief de volgende boodschap meegaf "een cadeau in een ver land voor een andere moeder die ook oud wil worden in haar eigen bos".

Het had een punt uit het verkiezingsprogramma van de Partij voor de Dieren kunnen zijn. Als enige van alle politieke partijen die we mailden vanwege dit weblog, was dit de enige partij die snel en adequaat reageerde, namelijk met wat zij er zoal van vinden:

"Met betrekking tot het aangepast bouwen voor jong en oud hebben we het volgende in ons programma staan: Het ouderenbeleid moet er op gericht zijn om mensen zolang mogelijk zelfstandig in onze samenleving te laten functioneren. De overheid is behulpzaam om dat mogelijk te maken en past hierbij maatwerk toe. Meergeneratiewonen moet worden aangemoedigd door een ruimhartig beleid ten aanzien van het bouwen van aanleunwoningen voor jongeren of ouderen op eigen erf".

Wederom het vereenvoudigen van de mogelijkheid tot het plaatsen van bijvoorbeeld een mantelzorgwoning op het erf van een potentiële mantelzorger.

Dit onderwerp begint nu gelukkig wortel te schieten!

Wonen in de verkiezingsprogramma's (1)

Hoe zien de politieke partijen het voor zich, hoe kunnen ouderen zolang mogelijk zelfstandig blijven wonen, als het aan hen ligt? We hebben de verkiezingsprogramma's van de diverse politieke partijen er eens op nagekeken, en we worden er niet blij van.

De vergrijzing op zich is bij iedereen een hot item, maar het gaat dan meestal over de AOW-leeftijd en de zorg. Het merendeel zwijgt in alle talen over de woonsituatie.

De krenten in de pap zullen we hier in een paar afleveringen nader belichten, dit keer het CDA.

Het CDA heeft een groot ouderenplatform, en dat heeft weer een grote interesse in "wonen". Dat hebben we in 2009 aan den lijve ondervonden toen we medewerking hebben verleend aan een manifestatie in april in De Eemhof onder de titel "Slimme woonzorg in de polder". Deze dag was gekoppeld aan de Europese verkiezingen van 2009.

De verwachtingen voor het onderwerp in het verkiezingsprogramma waren dan ook hoog. De bevindingen gematigd positief.

Eigenlijk wordt er maar één onderdeel echt belicht, citaat uit het hoofdstuk over "sociaal en geborgen":

"Bij bestaande bebouwing dient belemmerende regelgeving voor families om met meerdere generaties bij elkaar te wonen, te worden opgeheven: meergeneratiewoningen, het splitsen van woningen, en het zogenoemde kangoeroewonen zijn prima manieren om informele steun en betrokkenheid te realiseren."

Waar moeten we aan denken als we dit lezen? Een paar voorbeelden.In een Noord-Hollandse gemeente heeft een corporatie al brainstormend iets bedacht wat in het CDA-programma een "kangoeroewoning" genoemd zou worden, zo lazen we in 2006 in het Haarlems Dagblad (het artikel is helaas niet digitaal terug te vinden, uitgeprint in ons bezit). Het idee was om een kleine woning op de begane grond te ontwerpen voor iemand die mogelijk (mantel)zorg nodig zou kunnen hebben. Daarboven een grotere woning voor het huishouden dat deze mantelzorg zou kunnen verlenen.

Op zich een leuk idee, maar uit het artikel bleek dat de zorgwoning wel heel erg klein uitgevallen was, niet geschikt voor een rolstoelgebruiker, en ook zonder eigen buitenruimte.

Is dat waar een gemiddelde oudere blij van wordt? Midden in het groen maar geen buitenruimte om er te kunnen zitten? Om mee te eten met de mantelzorgende familie moet de bewoner van de zorgwoning bovendien naar boven? Wat ons betreft niet helemaal gelukt.....

Wat wel gelukt is, is de mantelzorgwoning van PasAan. Dat is een "losse woning" voorzien van alle gemakken en met de kwaliteit van het Bouwbesluit, die op het terrein van de mantelzorgverlenende familie kan worden geplaatst. Alleen moeten de gemeentes daar nog even aan wennen als het gaat om verlenen van vergunningen. Daarom is er op 22 september 2009 een petitie ingediend bij de Tweede Kamer om dit gemakkelijker te maken.

De petitie is breed gedragen nl door Mezzo, Unie KBO, CG-Raad, LOC Zeggenschap in zorg, CSO, ANBO, Vereniging Eigen Huis en PCOB. Deze organisaties vertegenwoordigen met elkaar enkele miljoenen Nederlanders.

In deel 2 over "wonen in de verkiezingsprogramma's" gaan we kijken bij de Partij van de Arbeid.