Wat heeft de Partij van de Arbeid in het verkiezingsprogramma staan? Copy-paste van hun eigen website:
"6.Aangepast bouwen voor de vergrijzing
Ouderen moeten langer thuis in hun vertrouwde omgeving kunnen blijven wonen. De vergrijzing vereist dat woningen hiervoor tijdig en op grote schaal worden aangepast. In combinatie met technische hulpmiddelen (domotica) kan het toenemende aantal chronische zieken als Alzheimerpatiënten verantwoord thuis blijven. Bij nieuwbouw zal aangepast bouwen wettelijk worden bevorderd. Aangepast bouwen in bestaande als wel in nieuwbouw wordt bereikt door introductie van een chronisch zieken-label voor woningen".
De intentie is duidelijk: er moet eens goed nagedacht worden over de bestaande en nieuwe woningen waarin ouderen comfortabel kunnen wonen.
Maar de precieze tekst laat nog wel wat raadsels over. Zo worden alleen de Alzheimer-patiënten met naam en toenaam genoemd, maar de groep die in de praktijk heel veel last heeft van een "slechte" woning, staat er niet bij. Dat zijn de mensen die door veroudering te maken krijgen met problemen met hun mobiliteit, vooral het lopen dus. En met een rollator of een rolstoel kom je direct de problemen in een woning tegen.
Als er dan ook nog zorg noodzakelijk wordt, krijg je te maken met de ARBO-regels, die de zorgers moeten beschermen tegen lichamelijke overbelasting. En dat betekent dat er voldoende ruimte nodig is om te kunnen helpen en om gebruik te kunnen maken van hulpmiddelen zoals een mobiele tillift, een apparaat waarmee het niet handig manoeuvreren is en wat een hele grote draaicirkel nodig heeft (dat kan dan uitmonden in gebruik van een po-stoel en wassen op bed, omdat toilet en badkamer onbruikbaar zijn geworden), en het bed van de partner past dan ook vaak niet meer in de slaapkamer... De verzorging op zich kan dus wel plaats vinden, maar of dat nou prettig is?
Verder lezen we dat "aangepast bouwen" wettelijk bevorderd zou moeten worden en dat er een chronisch-zieken-label voor woningen geïntroduceerd zou moeten worden.
Om met het laatste te beginnen: voor zelfredzame bewoning bestaat dat label al: Woonkeur. In Woonkeur zijn de eisen uit het Handboek voor Toegankelijkheid (handboek voor bouwen voor mensen met allerlei beperkingen) vrijwel geheel opgenomen, maar wel zonder rekening te houden met zorgverlening die extra ruimte vraagt.
En dat is ook een gedeeltelijk antwoord op het eerste punt, aangepast bouwen afdwingen.
Woonkeur heeft aanbevelingen die ver uitstijgen boven de minimale eisen zoals die in het Bouwbesluit staan. Een voorbeeld: een badkamer moet volgens het Bouwbesluit minimaal 80 x 160 cm zijn. Iedereen zal zich daarbij wel kunnen voorstellen wat je daaraan hebt als je bijvoorbeeld een rollator gebruikt....
Het Bouwbesluit is in 1992 bewust zo opgesteld en in de loop der jaren nog wat afgeslankt op gebruikskwaliteit en wat uitgebreid op technisch gebied. Binnenkort komt er weer een vernieuwde versie.
De crux met het Bouwbesluit is, dat niemand méér mag eisen dan wat daarin staat, ook niet via omwegen, zoals in contracten. De rechter heeft een uitspraak gedaan over de verplichting die door een gemeente per contract aan een ontwikkelaar was opgelegd om volgens de eisen van het Garantie Instituut Woningbouw te bouwen. Mag niet!
Dus opleggen dat er met Woonkeur of een ander eisenpakket gebouwd moet worden mag ook niet. En dat is ook niet zo gauw te veranderen.
We zullen het dan moeten zoeken in een of ander label of keurmerk dat door een instantie op een woning geplakt wordt. Om te voorkomen dat de commercie daar vat op krijgt en er onheuse criteria worden aangelegd omdat "partners" dat eisen, moet daar heel goed naar gekeken worden, hoe je dat dan doet.
En graag een minder stigmatiserende naam als het even kan, een vergeet-mij-nietjes woning?
zondag 30 mei 2010
vrijdag 28 mei 2010
Wonen in de verkiezingsprogramma's (1)
Hoe zien de politieke partijen het voor zich, hoe kunnen ouderen zolang mogelijk zelfstandig blijven wonen, als het aan hen ligt? We hebben de verkiezingsprogramma's van de diverse politieke partijen er eens op nagekeken, en we worden er niet blij van.
De vergrijzing op zich is bij iedereen een hot item, maar het gaat dan meestal over de AOW-leeftijd en de zorg. Het merendeel zwijgt in alle talen over de woonsituatie.
De krenten in de pap zullen we hier in een paar afleveringen nader belichten, dit keer het CDA.
Het CDA heeft een groot ouderenplatform, en dat heeft weer een grote interesse in "wonen". Dat hebben we in 2009 aan den lijve ondervonden toen we medewerking hebben verleend aan een manifestatie in april in De Eemhof onder de titel "Slimme woonzorg in de polder". Deze dag was gekoppeld aan de Europese verkiezingen van 2009.
De verwachtingen voor het onderwerp in het verkiezingsprogramma waren dan ook hoog. De bevindingen gematigd positief.
Eigenlijk wordt er maar één onderdeel echt belicht, citaat uit het hoofdstuk over "sociaal en geborgen":
"Bij bestaande bebouwing dient belemmerende regelgeving voor families om met meerdere generaties bij elkaar te wonen, te worden opgeheven: meergeneratiewoningen, het splitsen van woningen, en het zogenoemde kangoeroewonen zijn prima manieren om informele steun en betrokkenheid te realiseren."
Waar moeten we aan denken als we dit lezen? Een paar voorbeelden.In een Noord-Hollandse gemeente heeft een corporatie al brainstormend iets bedacht wat in het CDA-programma een "kangoeroewoning" genoemd zou worden, zo lazen we in 2006 in het Haarlems Dagblad (het artikel is helaas niet digitaal terug te vinden, uitgeprint in ons bezit). Het idee was om een kleine woning op de begane grond te ontwerpen voor iemand die mogelijk (mantel)zorg nodig zou kunnen hebben. Daarboven een grotere woning voor het huishouden dat deze mantelzorg zou kunnen verlenen.
Op zich een leuk idee, maar uit het artikel bleek dat de zorgwoning wel heel erg klein uitgevallen was, niet geschikt voor een rolstoelgebruiker, en ook zonder eigen buitenruimte.
Is dat waar een gemiddelde oudere blij van wordt? Midden in het groen maar geen buitenruimte om er te kunnen zitten? Om mee te eten met de mantelzorgende familie moet de bewoner van de zorgwoning bovendien naar boven? Wat ons betreft niet helemaal gelukt.....
Wat wel gelukt is, is de mantelzorgwoning van PasAan. Dat is een "losse woning" voorzien van alle gemakken en met de kwaliteit van het Bouwbesluit, die op het terrein van de mantelzorgverlenende familie kan worden geplaatst. Alleen moeten de gemeentes daar nog even aan wennen als het gaat om verlenen van vergunningen. Daarom is er op 22 september 2009 een petitie ingediend bij de Tweede Kamer om dit gemakkelijker te maken.
De petitie is breed gedragen nl door Mezzo, Unie KBO, CG-Raad, LOC Zeggenschap in zorg, CSO, ANBO, Vereniging Eigen Huis en PCOB. Deze organisaties vertegenwoordigen met elkaar enkele miljoenen Nederlanders.
In deel 2 over "wonen in de verkiezingsprogramma's" gaan we kijken bij de Partij van de Arbeid.
De vergrijzing op zich is bij iedereen een hot item, maar het gaat dan meestal over de AOW-leeftijd en de zorg. Het merendeel zwijgt in alle talen over de woonsituatie.
De krenten in de pap zullen we hier in een paar afleveringen nader belichten, dit keer het CDA.
Het CDA heeft een groot ouderenplatform, en dat heeft weer een grote interesse in "wonen". Dat hebben we in 2009 aan den lijve ondervonden toen we medewerking hebben verleend aan een manifestatie in april in De Eemhof onder de titel "Slimme woonzorg in de polder". Deze dag was gekoppeld aan de Europese verkiezingen van 2009.
De verwachtingen voor het onderwerp in het verkiezingsprogramma waren dan ook hoog. De bevindingen gematigd positief.
Eigenlijk wordt er maar één onderdeel echt belicht, citaat uit het hoofdstuk over "sociaal en geborgen":
"Bij bestaande bebouwing dient belemmerende regelgeving voor families om met meerdere generaties bij elkaar te wonen, te worden opgeheven: meergeneratiewoningen, het splitsen van woningen, en het zogenoemde kangoeroewonen zijn prima manieren om informele steun en betrokkenheid te realiseren."
Waar moeten we aan denken als we dit lezen? Een paar voorbeelden.In een Noord-Hollandse gemeente heeft een corporatie al brainstormend iets bedacht wat in het CDA-programma een "kangoeroewoning" genoemd zou worden, zo lazen we in 2006 in het Haarlems Dagblad (het artikel is helaas niet digitaal terug te vinden, uitgeprint in ons bezit). Het idee was om een kleine woning op de begane grond te ontwerpen voor iemand die mogelijk (mantel)zorg nodig zou kunnen hebben. Daarboven een grotere woning voor het huishouden dat deze mantelzorg zou kunnen verlenen.
Op zich een leuk idee, maar uit het artikel bleek dat de zorgwoning wel heel erg klein uitgevallen was, niet geschikt voor een rolstoelgebruiker, en ook zonder eigen buitenruimte.
Is dat waar een gemiddelde oudere blij van wordt? Midden in het groen maar geen buitenruimte om er te kunnen zitten? Om mee te eten met de mantelzorgende familie moet de bewoner van de zorgwoning bovendien naar boven? Wat ons betreft niet helemaal gelukt.....
Wat wel gelukt is, is de mantelzorgwoning van PasAan. Dat is een "losse woning" voorzien van alle gemakken en met de kwaliteit van het Bouwbesluit, die op het terrein van de mantelzorgverlenende familie kan worden geplaatst. Alleen moeten de gemeentes daar nog even aan wennen als het gaat om verlenen van vergunningen. Daarom is er op 22 september 2009 een petitie ingediend bij de Tweede Kamer om dit gemakkelijker te maken.
De petitie is breed gedragen nl door Mezzo, Unie KBO, CG-Raad, LOC Zeggenschap in zorg, CSO, ANBO, Vereniging Eigen Huis en PCOB. Deze organisaties vertegenwoordigen met elkaar enkele miljoenen Nederlanders.
In deel 2 over "wonen in de verkiezingsprogramma's" gaan we kijken bij de Partij van de Arbeid.
dinsdag 25 mei 2010
Kan ik de badkamer ook IN?
Interessante discussie op Internet tegengekomen, die de gemoederen van de mensen die zich met gebruikskwaliteit bemoeien, al heel lang bezighoudt: hoe toegankelijk is een badkamer waar kort achter de deur een toiletpot staat of een wastafel hangt?
En is dat wat het Bouwbesluit "toegankelijk" noemt? Sinds juli 1997 staat er een bepaling in het Bouwbesluit dat de vrije doorgangsbreedte 85 cm moet zijn. Ik zal de lezer de uitleg besparen, maar dan heb je wat de gemiddelde Nederlander een deur van 90 cm noemt.
In mijn 13-jarige carrière als docent woonkwaliteit bij de VAC, was het bij de beoordeling van woningen een belangrijk aandachtspunt. De deur kan helemaal open (want die draait meestal naar buiten open), maar kan je er dan ook goed doorheen, of loop je al gauw tegen een toiletpot of wastafel op die voor de deuropening uitsteken?
Helaas is het antwoord op die vraag vaak positief, zeker als de woningen - en dus ook de badkamer- niet al te groot zijn. Als je goed ter been bent, kom je er wel langs, maar met een wasmand kun je er al last van krijgen, want ook dan ben je "90 cm" breed. Met een rollator of met een stok of krukken loop je ook vast op de toiletpot. Hoezo is de badkamer dan toegankelijk?
Uit genoemd artikel rolt uiteindelijk de conclusie, dat het Bouwbesluit het echt alleen maar heeft over de deuropening zelf en niet hoe het dan verder gaat.
Daarom voor iedereen hoe het wél moet: aan weerskanten van een deur heb je minimaal 90 cm nodig om op een "normale" manier door de deur te kunnen gaan. Aan de kant waarheen de deur draait gaat dat vanzelf goed, want anders krijg je de deur niet open. Maar aan de andere kant heb je die ruimte ook nodig om naar binnen te gaan. Niemand zet toch een tafel neer achter een deur? Maar een wastafel of toiletpot dus wel....
Tijd om gelijk de mythe van de schuifdeur uit de wereld te helpen. De mythe dat die minder ruimte kost. Dat is een heel klein beetje waar, want er draait niks over de vloer, maar.... de vrije vloerruimte aan weerskanten van de deur heb je net zo hard nodig als bij een draaiende deur. Dus het levert niet echt meer inrichtingsmogelijkheden op, de vloeroppervlakte die je "kwijt" bent met een deur blijft hetzelfde. Alleen kan de deur nergens meer tegenaan slaan.
Blijft nog het feit dat schuifdeuren niet altijd even makkelijk open gaan, dat hangt er ook vaak vanaf wat-ie mag kosten en hoe bekwaam de timmerman van dienst is.
Ken u die van die rolstoeler die een schuifdeur wilde openen? Dat kostte zoveel kracht dat hij zich vanuit zijn rolstoel optrok aan de deur.....
En is dat wat het Bouwbesluit "toegankelijk" noemt? Sinds juli 1997 staat er een bepaling in het Bouwbesluit dat de vrije doorgangsbreedte 85 cm moet zijn. Ik zal de lezer de uitleg besparen, maar dan heb je wat de gemiddelde Nederlander een deur van 90 cm noemt.
In mijn 13-jarige carrière als docent woonkwaliteit bij de VAC, was het bij de beoordeling van woningen een belangrijk aandachtspunt. De deur kan helemaal open (want die draait meestal naar buiten open), maar kan je er dan ook goed doorheen, of loop je al gauw tegen een toiletpot of wastafel op die voor de deuropening uitsteken?
Helaas is het antwoord op die vraag vaak positief, zeker als de woningen - en dus ook de badkamer- niet al te groot zijn. Als je goed ter been bent, kom je er wel langs, maar met een wasmand kun je er al last van krijgen, want ook dan ben je "90 cm" breed. Met een rollator of met een stok of krukken loop je ook vast op de toiletpot. Hoezo is de badkamer dan toegankelijk?
Uit genoemd artikel rolt uiteindelijk de conclusie, dat het Bouwbesluit het echt alleen maar heeft over de deuropening zelf en niet hoe het dan verder gaat.
Daarom voor iedereen hoe het wél moet: aan weerskanten van een deur heb je minimaal 90 cm nodig om op een "normale" manier door de deur te kunnen gaan. Aan de kant waarheen de deur draait gaat dat vanzelf goed, want anders krijg je de deur niet open. Maar aan de andere kant heb je die ruimte ook nodig om naar binnen te gaan. Niemand zet toch een tafel neer achter een deur? Maar een wastafel of toiletpot dus wel....
Tijd om gelijk de mythe van de schuifdeur uit de wereld te helpen. De mythe dat die minder ruimte kost. Dat is een heel klein beetje waar, want er draait niks over de vloer, maar.... de vrije vloerruimte aan weerskanten van de deur heb je net zo hard nodig als bij een draaiende deur. Dus het levert niet echt meer inrichtingsmogelijkheden op, de vloeroppervlakte die je "kwijt" bent met een deur blijft hetzelfde. Alleen kan de deur nergens meer tegenaan slaan.
Blijft nog het feit dat schuifdeuren niet altijd even makkelijk open gaan, dat hangt er ook vaak vanaf wat-ie mag kosten en hoe bekwaam de timmerman van dienst is.
Ken u die van die rolstoeler die een schuifdeur wilde openen? Dat kostte zoveel kracht dat hij zich vanuit zijn rolstoel optrok aan de deur.....
maandag 24 mei 2010
Plasrouteverlichting
Net op Internet gelezen in een artikel over verlichting van slaapkamers, met een mooi kadertje eromheen: Laat het licht uit als je naar het toilet gaat. Licht onderbreekt namelijk je slaaphormoon! Op zich klopt dat wel, maar je kunt ook lelijk vallen omdat je niet kunt zien waar je loopt. Met name voor ouderen die sneller iets breken als ze ten val komen, is het dan ook geen goed idee om deze tip op te volgen.
Een stukje verderop in hetzelfde artikel komt de schrijver opeens met een nieuwe tip, waarmee hij de eerste onderuit haalt, maar deze is zeker wél de moeite waard om op te volgen.
In de wandeling noemen wij wat hij daar aanbeveelt plasrouteverlichting: laag aangebrachte verlichting op de route van bed naar toilet, die automatisch aangaat, als je je bed uitgaat richting toilet en weer uit als je terug bent. Je wordt er zelf niet al te wakker van, je partner ook niet, en je kunt wel zien waar je loopt.
Hoe het werkt? Er zit een sensor op de lampjes, die signaleren als je eraan komt en dan aan/uit gaan. Of er zit een sensor onder het bed die de plasrouteverlichting aandoet als hij beweging (van het uit- en in bed stappen) opmerkt. Of een drukmatje onder het bedkleedje, waarover je niet mag kunnen uitglijden of struikelen. Dan "stap" je op de schakelaar.
Voor de lampjes kun je kiezen uit speciaal ontworpen armaturen, maar bij wijze van spreken zou je ook kerstboomverlichting kunnen gebruiken.
In een plaats in Noord-Nederland is door een thuiszorgorganisatie onderzoek gedaan naar valpartijen van 55-plussers. Tot hun verbazing bleken de meeste valongevallen te gebeuren tussen 22.00 uur 's avonds en 8.00 uur 's ochtends, en dan meestal in schemer of donker. Terwijl ze dachten dat iedereen dan wel zou slapen...
Gekoppeld aan de schatting dat 70-80% van de eengezinswoningen in Nederland geen toilet op de slaapverdieping heeft, én het feit dat de valpartijen voornamelijk plaatsvinden in schemer en donker, rijst het vermoeden dat dit allemaal iets met elkaar te maken heeft.
Daarom: denk voor uw eigen nachtelijke veiligheid eens na over plasrouteverlichting en een toilet op de slaapverdieping. Daarover binnenkort méér!
Een stukje verderop in hetzelfde artikel komt de schrijver opeens met een nieuwe tip, waarmee hij de eerste onderuit haalt, maar deze is zeker wél de moeite waard om op te volgen.
In de wandeling noemen wij wat hij daar aanbeveelt plasrouteverlichting: laag aangebrachte verlichting op de route van bed naar toilet, die automatisch aangaat, als je je bed uitgaat richting toilet en weer uit als je terug bent. Je wordt er zelf niet al te wakker van, je partner ook niet, en je kunt wel zien waar je loopt.
Hoe het werkt? Er zit een sensor op de lampjes, die signaleren als je eraan komt en dan aan/uit gaan. Of er zit een sensor onder het bed die de plasrouteverlichting aandoet als hij beweging (van het uit- en in bed stappen) opmerkt. Of een drukmatje onder het bedkleedje, waarover je niet mag kunnen uitglijden of struikelen. Dan "stap" je op de schakelaar.
Voor de lampjes kun je kiezen uit speciaal ontworpen armaturen, maar bij wijze van spreken zou je ook kerstboomverlichting kunnen gebruiken.
In een plaats in Noord-Nederland is door een thuiszorgorganisatie onderzoek gedaan naar valpartijen van 55-plussers. Tot hun verbazing bleken de meeste valongevallen te gebeuren tussen 22.00 uur 's avonds en 8.00 uur 's ochtends, en dan meestal in schemer of donker. Terwijl ze dachten dat iedereen dan wel zou slapen...
Gekoppeld aan de schatting dat 70-80% van de eengezinswoningen in Nederland geen toilet op de slaapverdieping heeft, én het feit dat de valpartijen voornamelijk plaatsvinden in schemer en donker, rijst het vermoeden dat dit allemaal iets met elkaar te maken heeft.
Daarom: denk voor uw eigen nachtelijke veiligheid eens na over plasrouteverlichting en een toilet op de slaapverdieping. Daarover binnenkort méér!
donderdag 20 mei 2010
Heupen en knieën
Onderzoekers in Utrecht laten vandaag via de krant weten, dat het aantal knieën en heupen de komende jaren niet aan te slepen zal zijn. De redenen daarvoor zijn duidelijk: slijtage en gebroken heupen na een valpartij.
Die valpartijen vinden heel vaak in en om de woning plaats. Een van de risico's in huis is dat er geen toilet aanwezig is op de slaapverdieping. Ouderen moeten vaker 's nachts naar het toilet en een nachtelijk tocht over de trap (in het donker) is eigenlijk voor iedereen niet zonder gevaar. Bij ouderen is het riskanter, omdat hun botten over het algemeen gemakkelijker breken.
Verbazingwekkend getal: van alle eengezinswoningen in Nederland heeft naar schatting 70-80% géén toilet op de slaapverdieping. Dat is niet altijd zomaar te verbeteren, maar soms kan de wasmachine van de badkamer naar elders verhuizen en kan er een toilet worden aangesloten op de vrijgekomen afvoer, door middel van een sanibroyeur.
Een sanibroyeur is een apparaat dat vaste bestanddelen zo klein vermaalt, dat alles via een dunne pijp kan worden afgevoerd. Zo'n ding kan een beetje lawaaiig zijn, maar als je hem goed "inpakt" in steenwol, wordt-ie aanzienlijk stiller. Bovendien is er sinds enige tijd ook een versie op de markt die van zichzelf al stiller is.
Wie weet, dat ook uit onderzoek is gebleken dat er veel valpartijen zijn tussen 22.00 uur 's avonds en 8.00 uur 's ochtends, moet daar toch maar eens over nadenken.
Dat bespaart kunstheupen uit het krantenartikel en -nog belangrijker- een hoop leed. Ongeveer de helft van de ouderen die een heup gebroken hebben (en dan meestal een kunstheup hebben) blijft bang om opnieuw te vallen. Dat is niet bevorderlijk voor de levensvreugde.
Die valpartijen vinden heel vaak in en om de woning plaats. Een van de risico's in huis is dat er geen toilet aanwezig is op de slaapverdieping. Ouderen moeten vaker 's nachts naar het toilet en een nachtelijk tocht over de trap (in het donker) is eigenlijk voor iedereen niet zonder gevaar. Bij ouderen is het riskanter, omdat hun botten over het algemeen gemakkelijker breken.
Verbazingwekkend getal: van alle eengezinswoningen in Nederland heeft naar schatting 70-80% géén toilet op de slaapverdieping. Dat is niet altijd zomaar te verbeteren, maar soms kan de wasmachine van de badkamer naar elders verhuizen en kan er een toilet worden aangesloten op de vrijgekomen afvoer, door middel van een sanibroyeur.
Een sanibroyeur is een apparaat dat vaste bestanddelen zo klein vermaalt, dat alles via een dunne pijp kan worden afgevoerd. Zo'n ding kan een beetje lawaaiig zijn, maar als je hem goed "inpakt" in steenwol, wordt-ie aanzienlijk stiller. Bovendien is er sinds enige tijd ook een versie op de markt die van zichzelf al stiller is.
Wie weet, dat ook uit onderzoek is gebleken dat er veel valpartijen zijn tussen 22.00 uur 's avonds en 8.00 uur 's ochtends, moet daar toch maar eens over nadenken.
Dat bespaart kunstheupen uit het krantenartikel en -nog belangrijker- een hoop leed. Ongeveer de helft van de ouderen die een heup gebroken hebben (en dan meestal een kunstheup hebben) blijft bang om opnieuw te vallen. Dat is niet bevorderlijk voor de levensvreugde.
In de krant
De vraag is altijd of je blij moet zijn met een stukje in de krant waarin je genoemd wordt, maar waar ook "rare" dingen in staan, omdat de verslaggeefster het -jammer genoeg- niet helemaal begrepen heeft.
Als u wilt weten hoe het echt zit, nodig ik u van harte uit om een kijkje te nemen op de eigen website van het Seniorkeurhuis.
U bent ook van harte welkom om zelf te komen kijken. We zijn nog niet helemaal klaar, maar er is ook nu al het een en ander te zien.
We verwachten op 1 oktober a.s. "officieel" open te gaan.
Als u wilt weten hoe het echt zit, nodig ik u van harte uit om een kijkje te nemen op de eigen website van het Seniorkeurhuis.
U bent ook van harte welkom om zelf te komen kijken. We zijn nog niet helemaal klaar, maar er is ook nu al het een en ander te zien.
We verwachten op 1 oktober a.s. "officieel" open te gaan.
woensdag 19 mei 2010
Klusrecht in huurwoningen
Zoals gezegd in het vorige blog, was de aanleiding voor het gesprek de verhoogde douchebak. Met daarbij het verhaal, dat de bovenbuurman (die met de rollator) zelf een zo laag mogelijke douchebak heeft laten maken. Maar dat was een heel probleem geweest, want de (particuliere) verhuurder had gezegd, dat de oude hoge bak wel weer terug moest als meneer de woning zou verlaten.
Alweer een verhuurder, die probeert onder de verruimde regels voor veranderingen in huurwoningen uit te komen. Het Burgerlijk Wetboek biedt al sinds 1 augustus 2003 (!) de mogelijkheid aan huurders om hun woning te veranderen. Ook wel bekend als "klusrecht".
Voornaamste spelregels:
- alles moet technisch goed en volgens de officiële regels worden uitgevoerd
- en de verhuurder kan dat alleen maar verbieden of terugbrengen in de oude staat eisen als een Zelf Aangebrachte Verandering (ZAV) de verhuurbaarheid en/of de waarde van de woning aantast.
Dat laatste kan toch niet waar zijn bij een verlaagde of géén douchebak in "seniorenwoningen"?
Aan een aanpassing in het kader van de WMO moet een verhuurder ook altijd medewerking verlenen. Mevrouw (82 jaar, met versleten heup en knie) gaat dus bij het WMO-loket niet alleen het gesjouw met de rollator op de trap aan de orde stellen, maar ook de opstap in de douche. De schoondochter die erbij was, zei, dat ze iedere keer weer opgelucht was als het weer niet fout was gegaan. Vermoedelijk zal mevrouw er dan ook een douchezitje bij krijgen. Dat is wel zo veilig.
Een stroeve badkamervloer heeft ze al, want de woningen zijn gebouwd als "seniorenwoningen", maar dus wel met portiektrap en douche met opstap... Maar de ontwikkelaar wist wel dat er een stroeve vloer bij hoort.
Voor alle andere kennis is hij (en ook de verhuurder) van harte welkom op een bijscholingscursus!
Alweer een verhuurder, die probeert onder de verruimde regels voor veranderingen in huurwoningen uit te komen. Het Burgerlijk Wetboek biedt al sinds 1 augustus 2003 (!) de mogelijkheid aan huurders om hun woning te veranderen. Ook wel bekend als "klusrecht".
Voornaamste spelregels:
- alles moet technisch goed en volgens de officiële regels worden uitgevoerd
- en de verhuurder kan dat alleen maar verbieden of terugbrengen in de oude staat eisen als een Zelf Aangebrachte Verandering (ZAV) de verhuurbaarheid en/of de waarde van de woning aantast.
Dat laatste kan toch niet waar zijn bij een verlaagde of géén douchebak in "seniorenwoningen"?
Aan een aanpassing in het kader van de WMO moet een verhuurder ook altijd medewerking verlenen. Mevrouw (82 jaar, met versleten heup en knie) gaat dus bij het WMO-loket niet alleen het gesjouw met de rollator op de trap aan de orde stellen, maar ook de opstap in de douche. De schoondochter die erbij was, zei, dat ze iedere keer weer opgelucht was als het weer niet fout was gegaan. Vermoedelijk zal mevrouw er dan ook een douchezitje bij krijgen. Dat is wel zo veilig.
Een stroeve badkamervloer heeft ze al, want de woningen zijn gebouwd als "seniorenwoningen", maar dus wel met portiektrap en douche met opstap... Maar de ontwikkelaar wist wel dat er een stroeve vloer bij hoort.
Voor alle andere kennis is hij (en ook de verhuurder) van harte welkom op een bijscholingscursus!
Abonneren op:
Posts (Atom)
